Ewa przyjechała do Milczyna w porze odpływu, kiedy ulice brzmią pustym echem i solą. Jest konserwatorką starych ksiąg, więc ciszy się nie boi, tylko ją czyta. Dom babci Hanny stał naprzeciw zaułka, gdzie wiatr obracał papierowe śmieci jak kartki w niecierpliwej dłoni. Klucze przyszły pocztą, bez żadnego listu, tylko z maleńkim brelokiem w kształcie kotwicy. Latarnia morska mrugała leniwie, a ratuszowy zegar wybijał godziny dokładniej niż metronom. Ewa wniosła walizkę, uważając na skrzypiący trzeci stopień, który pamiętał jej dzieciństwo. W środku pachniało suszoną lawendą i kurzem, który znał sekrety. W salonie stało biurko z ciemnego drewna, w którego blacie zawsze szeleścił papier. W najniższej szufladzie Ewa znalazła kopertę zalakowaną czerwonym woskiem, z literą H odbitą nierówno. Na odwrocie widniał napis: „Nie otwieraj, dopóki zegar nie skłamie”. Przeczytała to kilka razy, jakby litery miały zmienić sens. Pamiętała, jak babcia mówiła: „Nie wszystkie prawdy mówią ludzie, czasem szepcze je czas”. Odłożyła kopertę na biurko, niepewna, czy wierzyć papierowi, czy ciszy. Po południu zajrzała do pracowni przy rynku, gdzie Jan, miejscowy zegarmistrz, naprawiał kieszonkowe cuda. — Pamiętam Hannę — powiedział, nie pytając, kim Ewa jest. — Umiała słuchać czasu, jakby był gościem przy stole. Uważaj na wieżę ratusza. On nigdy nie kłamie, chyba że mgła mu zasłoni sumienie. — Uśmiechnął się krzywo i podał jej stary metronom, który podobno należał do babci. — Zatrzymuje się tylko przy obietnicach. — Gdy wychodziła, dzwonek nad drzwiami zabrzmiał jak małe ostrzeżenie. Noc spłynęła z portu gęsta, solna i chłodna, zawisła nad dachami jak obcy płaszcz. Ewa zaparzyła herbatę, postawiła metronom na biurku i nakręciła delikatnie. Wahadło ruszyło, lecz na piątym uderzeniu zawahało się, jakby słuchało czegoś w ścianie. Ewa zapaliła lampę i przesunęła dłonią po wewnętrznej listwie szuflady. Drewno ustąpiło, odsłaniając płaską skrytkę. W środku była cienka mapa miasteczka, rysowana ołówkiem, z jedną linią poprowadzoną od domu Hanny do wieży ratusza. W rogu widniał drobny dopisek: „Gdy zabrzmi trzynaste”. Koperta na biurku wydawała się cięższa, jakby w środku ktoś czekał. O północy zegar w ratuszu odezwał się raz, wyraźnie i pewnie, a Ewa liczyła cicho. Dwa, trzy, cztery, aż do dwunastu, i cisza zawisła na sekundę dłużej niż zwykle. Potem, z wnętrza mgły, spadło trzynaste uderzenie, głębsze, jakby dzwon zanurzono w wodzie. W tej samej chwili w biurku coś kliknęło i wysunęła się wąska, dotąd niewidoczna szufladka. Leżał w niej mosiężny klucz z maleńką kotwicą, identyczną jak na jej pęku. Ewa uniosła go ostrożnie, a z góry, z zamkniętego od lat strychu, dobiegł pojedynczy krok. Potem drugi, wolniejszy.