Noc Leonidów spadła na miasto miękko, jakby ktoś rozsypał srebrny cukier nad dachami. Budynki Liceum imienia Kopernika wyglądały o tej porze na starsze niż zwykle — cegła ciemniała po deszczu, a wieża zegarowa wznosiła się nad podwórzem jak strażnik, który niczego nie zdradza. Z tarczy patrzyły rzymskie cyfry, a sekundnik drżał nerwowo, jak palec, który nie może oprzeć się stukaniu o blat. — Gdyby nie ty, już bym był pod kocem — mruknął Marcel, poprawiając kaptur. — Ale skoro upierasz się wchodzić na wieżę w środku nocy, nie zamierzam przegapić szansy zrobienia epickich zdjęć. Nina uśmiechnęła się krzywo i zadarła głowę. Niebo było czyste, lodowate. Deszcz meteorytów przebijał mrok cienkimi kreskami, zbyt szybki, by dało się go złapać w dłonie. W kieszeni kurtki grzał ją mosiężny klucz — ciężki, kanciasty, przypominający cyfrę cztery. Ostatnia rzecz, jaką dostała po babci, zegarmistrzyni, która potrafiła przywrócić do życia niemal każdy mechanizm i mówiła o czasie w taki sposób, jakby był plastycznym materiałem, a nie linią. „Nie wszystko mierzy się w sekundach” — powtarzała babcia. — „Czas słyszy. I pamięta”. Drzwi do wieży, od lat zamknięte, nie miały klamki od środka. Nina wsunęła klucz w dziurkę, która wyglądała na ślepą. Zamek najpierw zaprotestował, jęknął smutno, a potem ustąpił z kliknięciem, które niosło się po dziedzińcu jak krótki śmiech kogoś, kto nie chce dać się złapać. — To nielegalne? — spytał Marcel, ale jego głos zdradzał więcej ekscytacji niż obaw. — Raczej zapomniane — odparła. — Szkolne obserwatorium zamknięto, zanim się tu przenieśliśmy. Biblioteka wciąż wiesza ogłoszenia o klubie astronomicznym, ale wszystko odbywa się w sali fizycznej. Wieża... była czymś innym. Weszli do środka. Powietrze pachniało olejem do maszyn, kurzem i starą skórą. Metalowe schody spiętrzały się stromo, skrzypiąc niespokojnie pod butami. Mrok był gęsty i miękki jak filc. Z góry sączył się wąski promień — przez szczelinę w zasuniętej czaszy obserwatorium. Marcel błysnął latarką z telefonu i okrążył chłodną ścianę, zatrzymując światło na tablicy przymocowanej do muru. — „Obserwatorium Szkolne przy Liceum im. M. Kopernika. Ufundowane 1908. Opiekun: W. Łęcki.” — przeczytał. — Kiedyś mieli rozmach. — Babcia mówiła, że była tu raz, dawno temu — powiedziała Nina. — Twierdziła, że zegar i kopuła to jedno urządzenie. Brzmiało jak bajka. — Wszystko brzmi jak bajka, dopóki nie sprawdzisz, gdzie jest śruba — mruknął Marcel i uśmiechnął się do własnej myśli. Górna platforma odsłoniła wnętrze, którego Nina nie miała prawa pamiętać, a jednak, gdy tylko postawiła stopę, poczuła, jakby zapachy i dźwięki układały się w znane wzory. Po lewej stał ciężki stół, wcięty, jakby zaprojektowany pod ludzkie łokcie. Na środku — astrolabium z miedzi, jego talerze zdawały się poruszać o ułamek stopnia wraz z oddechem. Na stole leżała skórzana księga, bez tytułu, z grzbietem popękanym jak wyschnięta rzeka. Obok — skrzynka na narzędzia, w której mieszkały śrubokręty, cyrkle i stare ołówki wygładzone jak kamyki. Nina położyła dłoń na okładce. Była chłodna i sprężysta, jakby pod palcami nie było papieru, ale coś, co potrafi odbijać nacisk. Mosiężny narożnik mignął delikatnie złotym mikropisem: „Egzemplarz Nocnej Kolekcji”. Marcel zagwizdał cicho, patrząc w górę, gdzie przez wąską szczelinę kopuły tańczyły Leonidy. — Czekaj — powiedział, kiedy Nina zaczęła unosić okładkę. — Może to rejestry szkoły. Albo... wiesz, zakazany katalog. — W takim razie już jesteśmy w środku — odpowiedziała, ale mówiła łagodnie. Powietrze nad stołem było inaczej gęste. Zza tarczy zegara, która zajmowała cały północny mur, dochodziło ciche, mechaniczne mrowienie, jak stado kresek, które nie wiedzą, gdzie mają się położyć. Sekundnik na tarczy pędził równym tempem, niczym strzała trzymana drżącą ręką. W środku księgi przewracane palcami karty szeleściły jak rozgarniane liście. Zamiast równych kolumn tekstu pierwsze strony wypełniały wykresy i rysunki: mapy nieba z odręcznymi adnotacjami, schematy przekładni, szkice kopuły. Na jednej z kart pojawiał się napis „Słuch czasu — rozdział I”, skreślony, a nad nim poprawione: „Słyszenie”. Poniżej różne wersje tego samego zdania, jakby autor nie mógł się zdecydować, którędy przejść: „Kiedy wymawiasz go po imieniu, zwalnia”; „Nie przyspieszaj jego kroku, póki nie usłyszysz”; „Nie krzycz. Szept wystarczy”. — Dziwne — szepnął Marcel, zaglądając znad jej ramienia. — Brzmi jak notatki kogoś, kto wziął za serio poezję. Nina uniosła wzrok. Na wewnętrznej okładce wytłoczono exlibris, tak precyzyjny, że litery zdawały się cieniować. „Biblioteka Pod Wieżą. Własność: ...” Dalej było miejsce na imię. Puste. Skóra w tym miejscu była jaśniejsza, jakby ktoś je wielokrotnie głaskał, nie mogąc niczego napisać. — Daj — powiedziała, wyjmując z kieszeni swój cienkopis. Nie wsunęła go jednak na papier, tylko objęła palcami jak pióro, jak się trzyma obietnicę. Cyrklując spojrzeniem między tarczą a książką, poczuła, że coś ją prowadzi — nie na wprost, tylko wokół. — Czy kiedy powiem „Nina”, to zadziała? — zażartowała, pół do siebie. — Jeśli tak, będę w złej bajce — parsknął Marcel, ale ściszył głos. — „Nina” — powtórzyła ona, nieco głośniej, jakby sprawdzała akustykę. Coś kliknęło. Zegar zaraz za ich plecami zamrugał metalicznym cieniem. Niebo w szczelinie kopuły, które dotąd świętowało własnym pokazem, nagle... zawisło. Jedna z błyszczących smużek zatrzymała się w pół spadania, jak świetlny włos zawieszony na niewidzialnym haku. Marcel drgnął i odruchowo uniósł telefon. Obiektyw złapał ramę, miedziane łuki astrolabium i tę zawieszoną kreskę. Ręka Marcela trzymająca telefon miałkała się w zwolnionym tempie. — Nie ruszaj się — wyszeptał. — Albo rusz się bardzo szybko. Nie wiem. Nina spojrzała na kartki. Litery drgały — nie spadały, nie wstawały, po prostu przez moment traciły kształt, jak buźki w parze na szybie. A potem uniosły się lekko i ułożyły w nowy rząd słów, których wcześniej nie było: „Witaj, Nino z rodu Drwalów. Twoje imię nosi szmer deszczu, a twoja krew zna rytm wahań. Nie pytaj, skąd o tym wiem. Zgodziłaś się, kiedy zawirowały wskazówki nad twoją kołdrą.” — Co to ma znaczyć? — syknął Marcel. — „Ród”? „Wahania”? Kto to pisał? Nie odpowiedziała. Dźwięki zmieniały barwę. Z rozedrgania mechanizmów wyłonił się niski, niemal czuły pomruk, jakby tarcza po drugiej stronie ściany oddychała. Sekundnik zwolnił tak, że można było zobaczyć, jak jego koniec lekko opada między cyframi. Nina odsunęła rękę z piórem. W kieszeni mosiężny klucz zadrżał. Ciepło, które dotąd było spokojnym oddechem metalu, stawało się uporczywym pulsowaniem — jak rytm, który próbuje cię nauczyć tańca, zanim zdążysz powiedzieć „nie”. — Dobrze, przyznaję — Marcel rozejrzał się nerwowo — to już jest... grube. Możemy wrócić jutro z kimś dorosłym. Z nauczycielem fizyki. Z woźnym. Z kimkolwiek, kto ma doświadczenie z... z… — Z wahadełkami i książkami, które do ciebie piszą? — dokończyła Nina. — Myślisz, że ktokolwiek by mi uwierzył, że to ja mam klucz? Że to babcia... Urwała, gdyż księga poruszyła się pod jej dłonią. Powoli, jak woda, która znajduje nowe koryto. Na jońskim marginesie obnosił się cienki rysunek tarczy zegara, którego wcześniej nie było. Z tego rysunku, z jego narysowanej krawędzi, wylewał się cień. Nie był płaski — był jak dym. Na następnej stronie pojawił się zapis drobnym pismem: „Nie głośno. Szeptem. Wypowiedz pytanie, którego nie wolno zadać głośno”. — Żartujesz — Marcel cofnął się o krok. — To brzmi jak instrukcja, jak wezw… jak coś, czego nie powinno się próbować bez kasku i gaśnicy. Nina wzięła oddech. Na języku miała smak metalu, jakby połknęła pół zdania z mosiądzu. Przechyliła się ku księdze i wyszeptała nie to, co planowała, a to, co ułożyło się samo: — Kto mnie wołał pod zegarem? Przez ułamek chwili nic się nie stało, jeśli nie liczyć tyralierki dreszczy, która przetoczyła jej się po plecach. Potem tarcza ustąpiła tak delikatnie, że mogłabyś przysiąc, że to tylko przewiew. Mechaniczne mrowienie skupiło się w jednym punkcie, tuż za rysą między XII a I. Wskazówki drgnęły i, mimo że czas wciąż stał pod Leonidami, w wieży pojawiło się trzykrotne, zbyt ludzkie pukanie. Od wewnętrznej strony tarczy. Marcel wypuścił powietrze, które trzymał zbyt długo. — Słyszałaś to? Nina skinęła głową. Jej nazwisko — krótkie, proste — rozbrzmiało nagle w przestrzeni, jakby ktoś je złożył z tchnień. Nie był to zwykły głos. Bardziej pamięć głosu. Głos, który zna rytm wahadła. „Drwalówna” — powiedziane miękko, w sposób, jaki potrafiła tylko jedna osoba, której już nie było. Skóra na karku Niny zawrzała. W kieszeni klucz rozgrzał się gwałtownie, aż musiała zacisnąć palce na materiale kurtki. W księdze litery ułożyły się w kolejne zdanie, tak szybko, że ledwie nadążała wzrokiem: „Nie bój się. Jesteś we właściwej godzinie. Otwórz”. — Nie rób tego — wyszeptał Marcel, a w jego głosie było coś, czego u niego rzadko doświadczała: czysta prośba. — To musi mieć jakiś sens. Inny sens. Może to test. Może ktoś z kółka astronomicznego zrobił sobie wyjątkowo dziwny żart. Nina podeszła do tarczy. Szyba była przymglona od strony mechanizmu, jak okno do sadu, w którym trzyma się oddech. Kiedy powoli przycisnęła dłoń do numeru XII, zimno przeszło przez rękawiczki z taką dokładnością, że mogła policzyć żyłki skóry. — Widzisz? — Marcel zbliżył się pół kroku, jakby równocześnie chciał być bliżej i dalej. — Nawet jeśli to... cokolwiek, i tak nie musimy w to wchodzić po uszy. — Już weszliśmy — odpowiedziała, nie odwracając głowy. Z drugiej strony szyby coś poruszyło się jak cień — nie kształt, jeszcze nie, tylko przesunięcie gęstości powietrza. Wskazówka minutowa, która zatrzymała się przed chwilą dokładnie na XII, drgnęła do tyłu, jakby ktoś ją pociągnął niewidzialną nicią. Zamek zaskrzypiał. Przez wąską szczelinę, która pojawiła się przy krawędzi tarczy, buchnął powiew powietrza, które śmiało chłodem metalu i deszczu. — Odsuń się! — Marcel odruchowo chwycił Ninę za łokieć, ale ona już czuła, że coś po drugiej stronie dotyka szkła naprzeciw jej dłoni. Nie ręka, nie od razu. Najpierw linia, jak linia życia na wnętrzu dłoni — świetlista, przemykająca. Potem znów pukanie. Tym razem o ton ciszej, jakby wahało się, czy ma prawo tu wejść. „Przybyłaś wreszcie” — szept nadszedł tak blisko, że zdawał się rodzić pod skórą. — „Czas stoi. Ale nie dla nas”. Szczelina poszerzyła się na grubość noża. Coś po drugiej stronie zaczęło się wysuwać — i właśnie wtedy astrolabium na stole zakręciło się samo, wyrzucając w powietrze sieć błyszczących punktów, które zawisły wokół nich niczym miniaturowy firmament. Każdy punkt pulsował, odpowiadając w swoim rytmie czemuś, co zbliżało się zza tarczy. Nina zacisnęła palce na kluczu w kieszeni i zrobiła to, czego bała się od chwili, gdy włożyła go do zamka: nacisnęła na szkło. Tarcza ustąpiła jeszcze o milimetr. Szept znów wypowiedział jej nazwisko — tym razem nie jak przypomnienie, ale jak wezwanie. Wskazówki drgnęły jednocześnie, jakby ktoś zamierzał odwrócić bieg całego mechanizmu. Z mroku za szkłem wychylił się kontur…