Na obrzeżach starego Grodu, gdzie od lat rozbrzmiewała legenda o podziemnych korytarzach, siedemnastoletni Adam tkwił nocą na poddaszu, przeglądając internet w poszukiwaniu pomysłu na projekt na biologię. Wszyscy wybrali już tematy o sercu, mózgu, nawet mitochondriach, a jemu przypadł... układ pokarmowy. Przez przypadek, klikając w link polecony przez znajomego, trafił na forum „Jamoustarni”. Post zatytułowany „Cienie Próżni” przykuwał wzrok: „Ktoś sabotuje pasty do zębów na Starym Mieście. Kto odważy się sprawdzić, gdzie znikają kolejne tubki?”. Adam poczuł dreszczyk. Wciąż pamiętał, jak tydzień wcześniej w drogerii mignęły mu dziwne, ciemne sylwetki w alejce z pastami – wtedy zignorował zdarzenie. Teraz, nakręcony tajemniczym postem i atmosferą nocnego miasta, szybko spakował szczoteczkę, latarkę i zeszyt z notatkami. Spotkał się z Mają, swoją przyjaciółką, która od zawsze fascynowała się urban exploringiem. Ustalili, że zaczną poszukiwania przy dawnym domu kultury – miejscu, gdzie według postu widziano ostatnio „Cienie Próżni”. Tam, pod starą sceną, znaleźli rozchwianą kratkę wentylacyjną, przez którą sączył się słodkawy, miętowy zapach. Pchnęła ją z trzaskiem. Wewnątrz rozciągał się wąski korytarz, wypełniony półkami pełnymi... pustych opakowań po paście do zębów i niedokończonych szczoteczek. Echo kroków ginęło w labiryncie podziemi. Na końcu korytarza majaczyło światło i sylwetki poruszające się w gęstym cieniu. Adam i Maja zamarli, gdy z wnętrza ciemności dobiegł ich cichy, niemal demoniczny szept: – Wiedzieliśmy, że w końcu przyjdziecie. Macie coś, co należy do nas… Adam ścisnął szczoteczkę w kieszeni. Cienie powoli zaczęły się zbliżać, a miętowy zapach stawał się coraz bardziej intensywny…