Siedzieliśmy z Filipem i Mają na zapleśniałych schodach prowadzących na poddasze domu mojego pradziadka. Poza nami stary dom był pusty, ale w powietrzu wisiała atmosfera czegoś więcej niż tylko zapomnianych albumów i pajęczyn na suficie. – Przysięgam, coś tam słyszałem – wyszeptał Filip, przecierając latarkę o spodnie. – Jakby ktoś chodził nad nami. Maja uniosła brwi i spojrzała na mnie wyczekująco. Od tygodnia namawiała nas, żebyśmy wybrali się na to poddasze. Nikt z nas nie miał odwagi zrobić tego sam. Wydawało mi się to głupie. Przecież to tylko stare deski, gołębie i może nietoperz. Ale gdy Maja nacisnęła klamkę, a drzwi skrzypnęły głucho, poczułem gęsią skórkę na karku. Za drzwiami przez chwilę zapanowała idealna cisza. – Jak myślicie, co tam jest? – zapytała szeptem Maja. – Starocie, kurz, może jakiś duch ciotki Genowefy – próbował żartować Filip, ale wyraźnie był spięty. Nagle zza drzwi dobiegł nas stłumiony, chrapliwy dźwięk. Maja cofnęła się o krok, a Filip ścisnął moją rękę. Spojrzeliśmy na siebie, nerwowo się śmiejąc. Wtedy drzwi poddasza, które od lat skrzypiały przy każdym podmuchu wiatru, teraz zatrzęsły się, jakby ktoś lub coś po drugiej stronie napierało, próbując je otworzyć. Wstrzymaliśmy oddech. Na klamce pojawił się cień dłoni, choć nikt z nas jej nie dotykał...