Ignaś uwielbiał bawić się w swoim pokoju, gdzie zawsze działo się coś ciekawego. Pewnego ranka, kiedy słońce świeciło przez okno, Ignaś zauważył, że jego dywanik przy drzwiach jest trochę przekrzywiony. Gdy go poprawił, spod niego wysunął się mały, srebrny kluczyk z niebieskim kamyczkiem. – Haniu! Chodź szybko! – zawołał swoją starszą siostrę. Hania wbiegła do pokoju i aż przystanęła ze zdziwienia. Oboje oglądali kluczyk z każdej strony. – Może to klucz do skrzyni ze skarbami? – szepnęła Hania z błyszczącymi oczami. – Albo do drzwi, których nigdy wcześniej nie widzieliśmy! – dodał Ignaś, puszczając wodze wyobraźni. Dzieci zaczęły szukać po całym domu zamka, do którego pasowałby tajemniczy kluczyk. Próbowały otworzyć nim skrzynkę na listy, starą szafkę w salonie i nawet pudełko z zabawkami. Klucz jednak nie pasował nigdzie. W końcu usiadły zmęczone na podłodze w przedpokoju. I wtedy Ignaś zobaczył cienką kreskę na ścianie za wielką rośliną w doniczce. – Patrz, Haniu! – wyszeptał. Za rośliną znajdowały się małe, niemal niewidoczne drzwi, których wcześniej nigdy nie widzieli! Ignaś włożył kluczyk do zamka i... drzwi zaczęły powoli się otwierać, skrzypiąc cicho. Dzieci spojrzały na siebie z szeroko otwartymi oczami, gotowe odkryć, co kryje się za drzwiami...