Był piękny, słoneczny dzień, kiedy Kasia bawiła się na placu zabaw. Wdrapała się na zjeżdżalnię i nagle zobaczyła coś dziwnego. Na huśtawce siedziała mała, puchata chmurka i miała bardzo smutną minę. Kasia podeszła ostrożnie i zapytała: – Dlaczego jesteś taka smutna? Chmurka westchnęła cichutko: – Zgubiłam mój uśmiech. Bez niego nie potrafię świecić i być mięciutka. Kasia bardzo chciała pomóc. Przypomniała sobie, że kiedy jest jej smutno, pomaga jej śmiech z przyjaciółmi albo kolorowe rysunki. – Może narysujemy razem uśmiech? – zaproponowała. Chmurka spojrzała niepewnie, a dookoła zaczęły zbierać się inne dzieci. Wszyscy chcieli pomóc chmurce odzyskać radość. W tej chwili z krzaków dobiegł ich dziwny, cichutki szmer. Coś się tam poruszyło...