Julka siedziała na schodach starej, dawno zamkniętej szkoły i uważnie obserwowała, jak słońce powoli znika za ciemniejącymi drzewami. Obok niej stał Kuba – niski, rudowłosy chłopak z głową pełną szalonych pomysłów, oraz Lena, która uwielbiała łamać wszelkie zasady. To miały być zwyczajne wakacje, dopóki nie natknęli się na czarną księgę schowaną w skrzypiącej szafie na korytarzu. "Patrzcie! Tu jest mapa," powiedział Kuba, obracając pożółkłą stronę. Na kartce narysowane były schody, podziemny korytarz i coś, co wyglądało na zamknięte drzwi z dziwnym symbolem – okiem wpisanym w okrąg. Julka poczuła dreszcz na plecach. Schowani przed wzrokiem sąsiadów, we trójkę zakradli się po zmroku do szkolnej piwnicy. Każdy krok odbijał się echem w zimnych murach. Lena znalazła luźną płytę w podłodze. Pod nią rozciągał się tunel, jakby stworzony specjalnie dla nich. Przeszli na czworakach kilkanaście metrów, aż zobaczyli drzwi. Były stare, pokryte cienką warstwą srebrnego pyłu. Nad framugą widniał wyryty ten sam symbol co na mapie. Kiedy Lena dotknęła klamki, poczuli lekki podmuch chłodnego powietrza i usłyszeli ciche szepty, których słowa zlewały się w niezrozumiałe zdania. Zastanawiali się, czy się wycofać, ale ciekawość zwyciężyła. Drzwi otworzyły się powoli, ukazując wąski, zakurzony korytarz, na końcu którego tliło się niebieskawe światło. Na ścianach pojawiły się dziwne cienie, jakby setki oczu śledziły każdy ich ruch. Nagle ziemia pod ich stopami zaczęła lekko drżeć, a z otchłani korytarza dobiegło przeciągłe, intrygująco znajome wołanie: "Pomóżcie nam..." Julka odwróciła się do przyjaciół. Wiedziała, że muszą zdecydować, czy zrobić krok naprzód – w nieznany świat, który właśnie się przed nimi otwierał – czy zawrócić, zanim będzie za późno...