Kiedy ostatnia lekcja dobiegła końca, Oliwia, Bartek i Lena nie potrafili przestać myśleć o tajemniczej notatce, którą znaleźli przypiętą do drzwi ich starej szkoły: "Kto znajdzie zaginiony notes, odkryje prawdę. Ale prawda nie zawsze daje spokój." Słowa te przez cały dzień chodziły im po głowie, aż w końcu, tuż po zmroku, spotkali się przy wejściu do starego, opuszczonego budynku, który od lat stał niedaleko nowej szkoły. Oliwia, najodważniejsza z całej trójki, otworzyła skrzypiące drzwi latarką z telefonu. "Nikogo tu nie ma," szepnęła, choć jej głos drżał lekko. Lena spojrzała na Bartek i uniosła brew. "A jeśli są? Zawsze mówiło się, że ktoś tu wciąż mieszka, niby woźny, który nigdy nie chciał opuścić szkoły." Bartek wywrócił oczami. "Daj spokój, to tylko bajki dla nowych uczniów." Weszli do środka. W korytarzu powietrze było ciężkie, a odgłos ich kroków odbijał się echem po zakurzonych ścianach. Ciemność była prawie całkowita, a cienie wydawały się ruszać w rytm ich oddechów. Przy sali nr 13 Lena zatrzymała się gwałtownie. "Patrzcie!" – wskazała na podniszczoną szafkę na końcu korytarza. Z jej uchylonych drzwiczek wystawał zniszczony zeszyt, na okładce którego widniało wyblakłe imię: Adam Majer. Kiedy podeszli bliżej, w powietrzu rozległ się cichy, metaliczny brzęk, jakby coś upadło na podłogę w innej części szkoły. "Słyszeliście to?" – Bartek ściszył głos, a Lena ścisnęła mocniej rękę Oliwii. Na końcu korytarza zamigotało słabe światło. Ktoś – albo coś – naprawdę tu było. I patrzyło prosto na nich. Oliwia wzięła głęboki oddech i wyciągnęła rękę po notes, ale zza rogu pojawił się cień. Przez krótką chwilę wydawało się, jakby wszystkie drzwi w korytarzu otworzyły się jednocześnie z przeciągłym skrzypieniem. Notes wypadł z szafki prosto pod ich stopy, a zimny powiew powietrza zdmuchnął kurz w ich stronę. Lena krzyknęła, gdy cień się zbliżył – i wtedy wszystko ogarnęła absolutna cisza. Kto lub co czekało na nich w mroku starej szkoły?