Szmaragdowy Las był kolorowy i pełen śpiewających ptaków. Codziennie rozbrzmiewał śmiechem Mili i Franka, którzy uwielbiali tu bawić się w chowanego. Pewnego ranka słońce świeciło wyjątkowo jasno, a z liści spadały krople rosy jak błyszczące koraliki. Mila, z rudym kucykiem i czapką w niebieskie grochy, biegła przez leśną polanę. Franek tuptał za nią z plecakiem pełnym kanapek z dżemem. Nagle Mila przystanęła, bo pod dębem coś zamigotało. Franek spojrzał tam, gdzie patrzyła Mila. Między korzeniami leżał zwinięty liścik, przewiązany zieloną wstążką. Mila podniosła go bardzo ostrożnie. Oboje spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Na kopercie widniał napis: „Dla tych, którzy mają odwagę szukać.” — Kto to zostawił? — szepnął Franek. — Może wróżki? Albo leśne duszki? — Mila była bardzo podekscytowana. Ostrożnie rozwiązała wstążeczkę. W środku była mapa z narysowanymi dziwnymi znakami: strzałki, kropeczki, a na końcu duży X. Obok mapy był jeszcze jeden krótki wierszyk: „Jeśli śmiejesz się często, I masz serce otwarte, Wyrusz za wskazówką – Czeka coś nieznane!” Mila i Franek spojrzeli na siebie. Dookoła nich las wydawał się nagle bardziej tajemniczy. Ptaki ucichły, a za krzakami poruszyło się coś bardzo cicho. Czy powinni pójść tam, gdzie prowadzi mapa? Czy odkryją, co kryje się pod X? Właśnie wtedy zza drzewa wychylił się cień, a w gałęziach zaszeleszczał delikatny dźwięk…