Ola miała siedem lat i bardzo lubiła chodzić w swoich puszystych, różowych kapciach. Mieszkała w piętrowym domu razem z rodzicami i kotkiem Leo. Pewnego ranka Ola zeszła do przedpokoju, żeby założyć kapcie na bosą stopę, ale… Kapcie zniknęły! Zamiast nich, na podłodze widniał śmieszny ślad. Wyglądał jak odcisk łapki, ale nie był ani za mały jak łapka Leo, ani za duży jak ludzka stopa. – Leo, czy widziałeś moje kapcie? – spytała Ola, ale kotek tylko zamruczał i przeciągnął się leniwie. Ola spojrzała uważniej na ślad. Był błyszczący, jakby ktoś zostawił ślad łapką zanurzoną w brokacie. Trop prowadził do schodów i ciągnął się w górę, aż znikał za rogiem. – Chodź, Leo, rozwiążemy tę tajemnicę! – powiedziała dziewczynka i ruszyła powoli po schodach, czując dreszczyk emocji. Kapcie musiały być gdzieś blisko, ale kto je zabrał? I czy to możliwe, że w ich domu mieszka ktoś jeszcze? Ola pochyliła się, żeby sprawdzić kolejny ślad i… Właśnie wtedy zza drzwi na strychu dobiegł cichy szelest.