Był ciepły, czerwcowy wieczór. Miasto pogrążało się już w półmroku, a pod szkołą średnią Imienia Kopernika zebrała się piątka przyjaciół: Lena, Krzysiek, Alicja, Borys i Maks. Uwielbiali miejskie gry terenowe z zagadkami – szczególnie te wcielające się w miejskie legendy. Tym razem zadanie padło na nich: rozwikłać zagadkę "Białej Maski" – tajemniczego strażnika higieny jamy ustnej, który rzekomo nawiedzał opuszczony gabinet dentystyczny na obrzeżach miasta. Lena, przewodniczka grupy i fanka kryminałów, trzymała w ręku mapę narysowaną przez organizatora gry. "Ostatnia wskazówka prowadzi prosto na tyły starego gabinetu. Słyszeliście te wszystkie historie o aparatach ortodontycznych, które zsuwały się z zębów po zmroku?" rzuciła z błyskiem w oku. "Przestań, Lena, brzmi to jak horror dla dzieciaków z podstawówki," zaśmiał się Krzysiek, chociaż nie przestawał rozglądać się nerwowo. Stary gabinet wyglądał jak żywcem wyjęty z filmu grozy. Zardzewiała tabliczka "Gabinet dr Anny Miętowej" kołysała się na wietrze. Przez zakurzone okna widać było rzędy foteli i gigantyczny plakat z uśmiechniętym zębem, który w ciemności wydawał się wręcz drwiący. Alicja nacisnęła klamkę – zaskakująco ustąpiła. Zapach starego fluoru i waty uderzył ich w nozdrza. Światło latarek przesuwało się po szafkach pełnych szczoteczek, tubek z pastą i opakowań nici dentystycznej. "Patrzcie!" – zawołał nagle Borys. Na jednym z foteli leżała biała maska, na której zamiast oczu narysowane były dwa ogromne, lśniące siekacze. Obok niej ktoś ułożył list: "Tylko ci, którzy dbają o zęby, wyjdą stąd z szerokim uśmiechem. Reszta...?" Wtem z głębi gabinetu dobiegł odgłos przesuwanych narzędzi i coś, co przypominało cichy chichot. Maks wstrzymał oddech, a reszta instynktownie cofnęła się od fotela z maską. W blasku latarek zajaśniał dziwny napis na ścianie: "TO, CO UKRYWASZ POD JĘZYKIEM, ZOSTANIE ODKRYTE TONIGHT". Czy będą mieli odwagę sprawdzić, co kryje się w zamkniętej na klucz szafce na końcu korytarza? A może tajemnicza Biała Maska już stoi za ich plecami?