Lena nigdy nie lubiła poniedziałków, ale ten był wyjątkowo dziwny już od samego rana. Kiedy zeszła po schodach z trzeciego piętra swojego starego bloku, zorientowała się, że na każdym piętrze unosi się inny zapach: wanilii, starego papieru, a nawet... ozonu, jak po burzy. Zatrzymała się na klatce schodowej, wyciągając telefon, chcąc napisać do Niny, swojej przyjaciółki, ale zobaczyła, że jej ekran mignął dziwnym fioletowym światłem i nagle zgasł. Westchnęła ciężko i zaczęła schodzić dalej. Na drugim piętrze w drzwiach minęła pana Zająca, sąsiada, który zwykle był ponury, ale dziś uśmiechnął się do niej tajemniczo i mrugnął okiem. "Dzisiaj wszystko będzie się działo na odwrót, Leno" – powiedział, a jego głos zabrzmiał, jakby pochodził zza grubej kotary. Im niżej schodziła, tym bardziej świat stawał się niecodzienny. Kafelki na klatce zdawały się lekko pulsować pod stopami, a światło żarówek migotało w rytm jej kroków. Dochodząc do pierwszego piętra, Lena zauważyła, że drzwi prowadzące do piwnicy są uchylone. Przez szczelinę przesączały się dziwne, srebrzyste smugi światła, które falowały, jakby próbowały ją przyciągnąć. Wiedziała, że powinna iść do szkoły, ale ciekawość była silniejsza. Skuliła się, zerknęła przez ramię na puste schody i delikatnie popchnęła drzwi do piwnicy. Usłyszała cichy szept, jakby ktoś zawołał jej imię. Czuła, że od tego momentu nic już nie będzie takie jak dawniej, a klatka schodowa przestaje być tylko codzienną drogą na lekcje. Z drżeniem serca zeszła kilka stopni w dół i wtedy za jej plecami drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a cały korytarz zalśnił niezwykłym światłem...