Kuba i Zosia byli najlepszymi przyjaciółmi i wszystko robili razem. Pewnego słonecznego dnia postanowili pobawić się w pobliżu wysokich, zielonych drzew na skraju ich wioski. Nagle zauważyli wąską ścieżkę ukrytą między krzakami. Byli bardzo ciekawi, dokąd prowadzi. – Zobacz, tam za tymi krzakami coś jest! – powiedział z przejęciem Kuba. Zosia uśmiechnęła się szeroko i delikatnie odgarnęła liście. Ich oczom ukazał się niezwykły ogród. Rosły w nim kwiaty większe niż głowa Kuby, a każdy z nich miał inny kolor i kształt. Między kwiatami tańczyły małe, kolorowe motyle, a na środku ogrodu stała wielka, błyszcząca fontanna. Zosia poczuła w brzuchu lekkie łaskotanie, jakby właśnie miała wydarzyć się coś wyjątkowego. Kuba patrzył z otwartą buzią – nie mógł uwierzyć własnym oczom. Kiedy podeszli do pierwszego kwiatu, poczuli się nagle bardzo szczęśliwi i zaczęli się śmiać bez powodu. Przy następnym krzaczku Kuba poczuł, jakby był lekko przestraszony, a Zosia zaczęła się czerwienić, jakby trochę się wstydziła. – Co to za miejsce? – szepnęła Zosia. – Chyba to zaczarowany ogród, w którym rosną różne uczucia! – odpowiedział Kuba, próbując się nie śmiać, choć było mu bardzo wesoło. Szli powoli przez ogród, a każde kolejne drzewko i kwiat wywoływało w ich sercach inne emocje: radość, zdziwienie, czasem troszkę smutku, a nawet odrobinę złości. Próbowali zrozumieć te wszystkie uczucia i nazywali je na głos. W końcu dotarli do drzewa, którego liście mieniły się wszystkimi kolorami tęczy. Gdy stanęli pod tym drzewem, poczuli mocne bicie serca. Co się stanie, jeśli dotkną jego gałęzi? Czy w tym ogrodzie kryje się coś jeszcze bardziej niesamowitego?