Szkoła imienia Marii Skłodowskiej-Curie w Zielonym Dębie zawsze wydawała się Alicji miejscem przewidywalnym aż do bólu – lekcje, testy, przerwy i powolny rytm codzienności. Jednak tego wieczoru, gdy została z przyjaciółmi – Arkiem i Zuzą – by przygotować referat o higienie jamy ustnej, wszystko zaczęło wyglądać inaczej. Cała trójka siedziała w opustoszałej już pracowni chemicznej. Pośród probówek, mikroskopów i szafek zastawionych tajemniczymi pojemnikami, testowali różne pasty do zębów na kawałkach prawdziwych zębów rekina, które w ramach eksperymentu przyniósł nauczyciel biologii. Alicja przewróciła do góry nogami jedną ze starych szafek w poszukiwaniu modelu szczęki, ale natknęła się na coś nieoczekiwanego – malutki, zakurzony słoiczek z etykietą po łacinie: "Dentis Lux". – Co to jest? – spytała, podnosząc wieczko. Ze słoiczka uniósł się lekki, miętowy zapach, a światło lampy odbiło się od czegoś w środku, jakby kryształu. Arek uśmiechnął się lekko, próbując rozładować atmosferę: – Może to tajny składnik najlepszej pasty świata? Zuzka sięgnęła po podręcznik chemii, szukając łacińskiego znaczenia. – "Światło zęba"… To brzmi jak coś z fantasy. W tym samym momencie światła w pracowni zaczęły przygasać i mrugać. Gdzieś zza drzwi dobiegł cichy szmer, którego nie dało się pomylić z przeciągiem. Alicja miała wrażenie, że coś lub ktoś czeka tuż za szybą. Arek, z typową dla siebie odwagą podszytą ciekawością, podszedł do okna i wyjrzał na pusty korytarz. W ciszy dało się słyszeć delikatne chrzęsty, jakby ktoś przeżuwał coś twardego… – Chyba ktoś się z nami bawi – szepnęła Zuzka, ściskając słoiczek coraz mocniej. Nagle światło zgasło całkowicie. Pracownię ogarnął mrok, a w tej ciemności na środku stołu rozbłysło blade, fosforyzujące światło. Słoiczek „Dentis Lux” zaczął jaśnieć coraz mocniej, a wokół pojawił się chłodny zapach mięty. Gdy trójka przyjaciół wstrzymała oddech, chłód przeszył powietrze i coś nieznanego zaczęło powoli wyłaniać się z cienia, kierując się prosto w ich stronę...