Nikodem siedział na parapecie swojego pokoju i obserwował stary dom stojący naprzeciwko. Przez kilka ostatnich miesięcy był opuszczony, a przynajmniej tak wszyscy myśleli – aż do kilku dni temu. Każdej nocy, tuż przed północą, przez zabrudzone szyby przebijały się nikłe światła, a niekiedy słychać było głuchy stukot, którego nie dało się wyjaśnić. Nikodem poczuł, jak po plecach przebiega mu dreszcz, ale ciekawość stopniowo wypierała strach. Tego wieczoru jego rodzice wyjechali, a on zaprosił Lenę – przyjaciółkę od dziecka, która już nie raz udowodniła, że nie boi się niczego. Siedzieli teraz razem na parapecie, dzieląc się obserwacjami. "Widzisz te cienie? Wygląda jakby ktoś tam chodził," wyszeptała Lena, wpatrując się w ciemne okno na piętrze. Cała sytuacja była trochę niedorzeczna, trochę ekscytująca. Nikodem czuł napięcie – to coś innego niż zwyczajny lęk czy niepokój. To było ostre, przesiąknięte adrenaliną, wibrujące pod skórą elektrycznością nieznanego. "Może po prostu to sprawdzimy?" Lena spojrzała na niego wyzywająco, wyraźnie gotowa na więcej. Parter domu obok był otoczony zaroślami, ale Nikodem znał jedno miejsce, gdzie płot się uginał. Bez słowa ruszyli przez ogród, ukryci w cieniu winobluszczu. Gdy zbliżyli się do starych drzwi, Lena ścisnęła jego dłoń. W środku wciąż paliło się światło. Nikodem zebrał się w sobie i powoli nacisnął klamkę. Drzwi zaskrzypiały i ustąpiły. Z wnętrza domu dobiegł ich dziwny, cichy szept – ledwo słyszalny, jakby ktoś czekał za rogiem i nie chciał zostać zauważony. Nikodem poczuł, jak serce wali mu w piersi, a jego emocje mieszały się: strach z ciekawością, podniecenie z niepokojem. Przez moment, w półmroku korytarza, zobaczył coś poruszającego się w głębi. Lena ścisnęła jego ramię. "Idziemy dalej?" zapytała szeptem. Zanim zdążyli podjąć decyzję, coś – lub ktoś – poruszył się w cieniu na schodach, a zimny powiew powietrza przeszedł przez korytarz. Nikodem wstrzymał oddech, czując, że wszystko może się wydarzyć właśnie teraz…