Wiktoria zamknęła za sobą drzwi wynajmowanego mieszkania, z którego od kilku dni próbowała uczynić swój nowy dom. Kamienica miała ponad sto lat. Gdy jej współlokatorzy rozjechali się na święta, Wiktoria poczuła się wreszcie odważna, by dokładnie zbadać opuszczone pomieszczenia. W starym salonie, gdzie podłoga skrzypiała przy każdym kroku, a półki uginały się pod ciężarem książek, odkryła coś niezwykłego: małe, zakurzone drzwi, tuż przy samej podłodze, niemal niewidoczne pod szafką. Drzwi były tak niskie, że tylko dziecko mogłoby przez nie przejść, ale Wiktoria – może przez swoje szczupłe ciało, a może przez siłę wyobraźni – zmieściła się bez trudu. Po drugiej stronie czekała ją absolutna ciemność. Zrobiła kilka ostrożnych kroków. Zamiast chłodnej piwnicy poczuła na policzkach ciepły powiew letniego powietrza. Otworzyła oczy i… znalazła się w świecie, gdzie budynki miały fioletowe dachy, lamy nosiły okulary przeciwsłoneczne, a niebo zmieniało kolor w rytm jej myśli. Każde jej marzenie natychmiast stawało się rzeczywistością. Wiktoria pomyślała o kawiarni – i już siedziała przy stoliku z latającym ekspresem do kawy. Wyobraziła sobie bibliotekę bez końca – pojawiła się, drewniana, ciepła, z książkami, których okładki świeciły w ciemności. Ale szybko zauważyła, że jest tutaj nie sama. Po drugiej stronie ulicy stał chłopak w zielonym płaszczu, najwyraźniej ją obserwując. Gdy tylko spojrzała w jego stronę, odwrócił się i wszedł w labirynt drzew, którego Wiktoria wcześniej nie widziała. Nagle nad miastem rozpętała się burza – choć przed chwilą świeciło słońce. Błyskawice rozjaśniły tajemniczą tabliczkę przed wejściem do labiryntu: "Tylko jedna myśl cię stąd uwolni. Ale jaka?" Wiktoria podniosła głowę, jej serce biło szybciej, a świat wokół falował w rytm jej obaw i pragnień. Miała wrażenie, że wszystko, co pomyśli… Czy powinna wejść za nieznajomym do labiryntu, czy może zawrócić i spróbować wyśnić inną drogę? W tej chwili, gdy zawahała się przed wejściem, usłyszała szelest…