W poniedziałek o siódmej rano e‑dziennik wypluł coś, czego nikt nie rozumiał. W planie klasy 1C pojawiła się tajemnicza godzina: „Praktyki terenowe — Z‑13”. Lena, początkująca redaktorka szkolnego podcastu, natychmiast włączyła w głowie tryb śledczy. Maks, jej sąsiad z ławki, tylko westchnął i zasznurował plecak. Sala Z‑13 nie istniała w żadnym planie szkoły, a jednak dzwonek wzywał. Pod strzałką na drugim piętrze był tylko gładki mur, pomalowany świeżą farbą. — To jakaś gra dyrekcji — mruknął Maks, robiąc zdjęcie i wysyłając je na czat. Nauczycielka fizyki, pani Budnicka, minęła ich szybko, jakby udawała, że ich nie widzi. Ktoś dopisał flamastrem pod ogłoszeniami: „Gdzie jest Z‑13?”, i nikt nie śmiał zetrzeć. Po lekcjach Lena zajrzała do archiwum biblioteki, szukając starych planów budynku. Znalazła mapę z odręcznym dopiskiem „Zeta” i strzałką prowadzącą przy windach serwisowych. — Nie kręćcie się dziś po piwnicach — ostrzegł woźny, pan Staszek, zerkając na zegar. O siedemnastej miała być próbna ewakuacja, więc korytarze szybko pustoszały. Na czacie samorządu ktoś wrzucił plotkę, że Z‑13 to tajna pracownia nagrań. Inni żartowali, że to klub szyfrów, którego nikt nie potrafi znaleźć. Gdy syreny umilkły, Lena otworzyła szafkę i znalazła w niej plastikowy żeton z napisem Z‑13. Na odwrocie widniały cyfry, które razem układały się w datę jej urodzin. Z mapą z biblioteki dotarli na strych, pod starą wieżą, gdzie czekały stalowe drzwi. Przy klamce był klawiszowy panel; kod z żetonu wszedł bez błędu i zapadło krótkie brzęczenie. Z wnętrza powiało chłodem i czymś jak ozon po burzy, aż zadrżeli. W środku buczały urządzenia, mrugały monitory, a na jednym pojawiły się słowa: „Leno, spóźniasz się”. Maks ściągnął słuchawki z szyi, jakby nagle namagnesowały mu skórę. Mikrofon Leny w telefonie sam mignął ikoną nagrywania, choć go nie dotykała. Na ekranie kursorem ktoś narysował strzałkę w stronę drugich drzwi. Ktoś nadepnął na deski za plecami i cichy głos szepnął: — Zamknij za sobą.