Daleko na północy, gdzie wieją chłodne wiatry i przez większość roku na niebie świeci zorza, znajdowała się mała wioska wikingów. Mieszkało tam dwoje przyjaciół: Olaf i Freja. Olaf miał rude włosy i śmiałe pomysły, a Freja lubiła chodzić boso po śniegu i potrafiła rysować najpiękniejsze smoki na całym fiordzie. Pewnego ranka, gdy śnieg skrzypiał pod nogami, Olaf przybiegł do domu Freji z ogromną, brązową mapą. Była to stara mapa, którą znalazł w skrzyni dziadka. Na mapie narysowane były góry, jeziora, a na samym końcu – duża, niebieska plama podpisana: Lodowa Zatoka. "Freja! Chodź, wybierzmy się tam! Może znajdziemy coś ciekawego!" – zawołał Olaf, a jego oczy błyszczały z ekscytacji. Freja, zaciekawiona, zgodziła się od razu. Spakowali ciepłe skóry, trochę sera i suszonych ryb, latarnię oraz pluszowego smoka Freji – na szczęście. Pożegnali się z mamami i pognali nad brzeg fiordu, gdzie stała ich drewniana łódka. Podczas podróży po zimnych wodach fiordu otaczała ich mgła, a fale łagodnie bujały łódkę. Nagle, przed nimi wyrósł z wody ogromny lodowy głaz. Był cały błyszczący, a w środku wyglądało, jakby coś się poruszało. Olaf i Freja spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Kiedy podsunęli łódkę bliżej, usłyszeli cichy dźwięk, jakby ktoś śpiewał pod lodem. W tej właśnie chwili…