Pewnego letniego poranka Klara i jej młodszy brat Maks wybrali się na spacer do pobliskiego lasu. Słońce grzało ciepło, a ptaki śpiewały wesołe piosenki. Klara miała na sobie swoją ulubioną, żółtą sukienkę, a Maks ściskał pod pachą zielonego pluszowego żabola. Pod wielkim dębem w środku lasu oboje zauważyli coś, czego nigdy wcześniej tam nie było – starą, drewnianą drabinę opartą o konary. Drabina wznosiła się bardzo wysoko, aż ginęła wśród białych obłoków. – Ciekawe, dokąd prowadzi? – szepnęła Klara. Maks spojrzał na siostrę z szeroko otwartymi oczami. – Chyba do nieba! – zawołał. Razem postanowili wejść po drabinie. Stopnie były wygodne, a dookoła pachniało słodko kwiatami. Gdy znaleźli się wysoko nad ziemią, poczuli lekki wietrzyk i usłyszeli cichy śmiech. Nagle przed nimi pojawiła się puszysta, biała chmurka z oczami i szerokim uśmiechem. – Cześć! Jestem Puchacz, jeden z Chmurkoludków – powiedziała chmurka i zrobiła przed nimi ukłon. – Jesteście pierwszymi dziećmi, które wspięły się do naszej krainy od bardzo dawna. Klara i Maks rozejrzeli się zdumieni. Wokół latały inne, wesołe chmurki, niektóre miały czapeczki, inne okularki lub szaliki. Cała kraina wyglądała jak wielki, miękki plac zabaw. – Chodźcie, pokażę wam coś wyjątkowego! – zawołał Puchacz i poprowadził dzieci przez miękkie obłoczki. Po chwili zatrzymali się przed wielkimi, tęczowymi drzwiami ukrytymi w kłębie chmur. Puchacz spojrzał na dzieci i szepnął: – Po drugiej stronie dzieje się coś niezwykłego. Ale tylko najodważniejsi mogą tam wejść... Klara chwyciła Maksa za rękę i spojrzeli na siebie z podekscytowaniem. Czy powinni otworzyć drzwi i odkryć, co czeka po drugiej stronie?