Była głęboka, cicha noc, kiedy Lena, Aleks i Michał wyruszyli z latarkami przez zarośniętą ścieżkę prowadzącą do lasu. Wszyscy dobrze wiedzieli, że Nocny Las lepiej omijać szerokim łukiem, ale tym razem musieli postąpić inaczej. Gdzieś pośród wielowiekowych drzew, pod zasłoną mgły, kryła się księga, o której szeptali wszyscy w mieście. Nikt jednak nie odważył się jej odszukać od dziesięcioleci. Lena szła pierwsza. W dłoni ściskała starą mapę, na której rozmyte pismo starca wyznaczało drogę do ukrytej polany. Przedarła się przez kolczaste jeżyny, nie zważając na ciche szepty, które niosły się pod baldachimem liści. – „Jeszcze trochę” – syknęła cicho, patrząc za siebie. Aleks – wysoki, ciemnowłosy, z latarką przyczepioną do kurtki – spoglądał w górę, obserwując, jak korony drzew splatają się wysoko nad nimi. „Czujecie to?” – spytał nagle, zatrzymując się w miejscu. Powietrze zrobiło się chłodne i gęste, a cieniste sylwetki zwierząt mignęły pośród drzew. Michał, najspokojniejszy z nich, ścisnął swoją torbę z notatnikiem i delikatnym piórem. Notował każde drgnienie otoczenia, każde nowe światło zamigające w oddali. Wiedział, że to, co zobaczą, zapisze się w historii miasta na zawsze. W pewnej chwili ścieżka skończyła się przy powalonym dębie. Z pod korzennego labiryntu wydobywało się delikatne światło, migotliwe niczym oddech wielkiego, śpiącego stworzenia. Lena uklękła przy drzewie i wsunęła rękę pod korzeń. Jej palce natrafiły na gładki, metalowy przedmiot. Nagle zza ich pleców rozbrzmiał cichy śmiech. Aleks gwałtownie się odwrócił, trzymając latarkę wysoko. W świetle pojawiła się sylwetka, której twarzy nie dało się rozpoznać. Postać stała nieruchomo, a wokół niej zaczęły skrzyć się tajemnicze znaki żarzące się w powietrzu. Przyjaciele zamarli, niepewni, czy powinni uciekać czy podążyć za światłami. Lena przytrzymała mocniej metalowy przedmiot. W ciszy rozległ się szelest liści, a las wciągnął ich głębiej pomiędzy cienie, które nagle zaczęły się poruszać...