Lena wstała tego ranka wyjątkowo wcześnie. Czuła, jakby od tygodnia przygotowywała się na coś ważnego. Przeciągnęła się leniwie i od razu sięgnęła po szczoteczkę do zębów. Lubiła ten moment dnia – przez chwilę łazienka należała tylko do niej. Starannie wyszczotkowała zęby migdałowo-miętową pastą, zupełnie tak, jak uczyła ją mama. Gdy przyglądała się swoim zębom w lustrze, przez głowę przemknęła jej myśl, że dzisiaj w szkole coś się wydarzy. Nie myliła się. Na przerwie Lena spotkała Oliwiera, swojego najlepszego przyjaciela. On również wyglądał, jakby nie spał całą noc. „Musisz coś zobaczyć,” powiedział szeptem i poprowadził ją w stronę szkolnej łazienki, do której, jak sądzili, nikt nie zaglądał od lat. Drzwi skrzypnęły, a do ich nosa dotarł dziwny zapach, przypominający mieszankę pasty do zębów i czarnej herbaty. Wewnątrz było ciemno, a na lustrach mieniły się niewyraźne ślady dłoni. Na jednym z umywalek leżała... szczoteczka, której nigdy wcześniej tu nie widzieli. Miała niebieskie włosie i rączkę z wytłoczonymi literami: „B.Z.W.” Oliwier pochylił się i wyjął spod umywalki zagadkowy notes, cały w naklejkach zębów uśmiechających się w dziwny sposób. Przez okno wpadał promień światła, który padał akurat na pierwszą stronę notesu. Był tam rysunek dziwnego labiryntu – przypominał wnętrze ust. Po ścianach łazienki pojawiły się refleksy światła, a Lena poczuła, że właśnie znaleźli coś zupełnie niezwykłego. Oboje usiedli na zimnych kafelkach, analizując notes. Wtedy z rur pod zlewem dobiegło ciche bulgotanie. Oliwier nagle zamarł – jakby coś wyłoniło się spod podłogi. Lena zacisnęła dłoń na nowo znalezionej szczoteczce. Wtem wszystkie lustra zamigotały, a z ich powierzchni wyłonił się świetlisty napis: „Tylko naprawdę czysty uśmiech ma moc chronić przejście...”. W tej samej chwili za ich plecami rozległ się cichy stukot. Lena i Oliwier spojrzeli na siebie z niedowierzaniem. Nie mieli pojęcia, co czeka za kolejnym lśniącym od pasty rogiem tej starej łazienki...