Zapadał zmierzch, gdy Zosia, Grzegorz i Lena dotarli do granicy pradawnego boru. Mgła snuła się nisko, obejmując stare dęby, które pamiętały czasy, gdy po ziemiach tych stąpali jeszcze słowiańscy bogowie. Mimo chłodu, powietrze było przesycone zapachem wilgotnej ściółki, a cisza – niepokojąca i gęsta – przerywana była jedynie dalekim pohukiwaniem puszczyka. Przyjaciele, uzbrojeni w latarki i zafascynowani legendą o Wilczycy z Dziewięciu Księżyców, postanowili przemierzyć Stary Trakt, ścieżkę prowadzącą przez sam środek lasu. Droga była ledwie widoczna pod warstwą opadłych liści, a z każdą minutą robiło się coraz ciemniej. – Jesteśmy pewni, że to tutaj? – Lena z niepokojem spojrzała na stare, przekrzywione drzewo, na którym wisiał wianek z wyschniętych kwiatów. – Mapa mówi jasno – odparł Grzegorz, wyciągając telefon. – Tylko tutaj przecina się trakt z Wilczą Polaną. Jeśli gdzieś mamy znaleźć ślady Wilczycy, to właśnie tutaj. Las wokół nich wydawał się żyć własnym życiem: gałęzie trzeszczały pod niewidzialnym ciężarem, a nad ich głowami kołysały się niepokojące cienie. Pod stopami Zosi coś zaskrzypiało – stary, złamany amulet leżał przysypany mchami. Zdrętwiała dłonią podniosła go i uważnie obejrzała: był to medalion z wyrytą runą ochronną, którą znała z babcinych opowieści. – To znak! – wyszeptała, pokazując znalezisko przyjaciołom. Nagle powietrze zgęstniało, a w oddali rozległo się przeciągłe wycie. Zgasła jedna z latarek. Z gęstniejącej mgły, na skraju polany, pojawiła się postać o błyszczących oczach – ani całkiem ludzka, ani całkiem wilcza. Miała na sobie futrzaną pelerynę i wpatrywała się w nich z nieprzeniknionym spokojem. Przyjaciele wymienili przerażone spojrzenia. Wiedzieli, że właśnie przekroczyli granicę świata, który znali. A przed nimi, skąpana w nienaturalnym blasku, zaczęła wyłaniać się prawdziwa tajemnica Starego Traktu...