Na dalekiej północy, tam gdzie góry sięgają nieba, a morze śpiewa wieczorami, leżała wioska wikingów o nazwie Fjordholm. W tej wiosce mieszkał mały, ciekawski wiking o imieniu Bjorn oraz jego najlepsza przyjaciółka Freja. Oboje kochali przygody i codziennie wymyślali nowe zabawy. Pewnego ranka, kiedy słońce świeciło wyjątkowo jasno, Bjorn usłyszał od dziadka opowieść o wielkim, zaczarowanym rogu, który kiedyś należał do morskiego olbrzyma. Róg zaginął wiele lat temu, a kto go odnajdzie, ten może usłyszeć głos samego morza! Bjorn spojrzał na Freję, a w jej oczach błyszczała odwaga. "Musimy go odnaleźć!" – powiedziała z entuzjazmem. Spakowali więc do plecaków suchary, kawałek sera i małe, drewniane łódki zrobione przez tatę Bjorna. Pożegnali się z rodzicami i ruszyli w głąb lasu, gdzie rosły ogromne, zielone paprocie, a pod stopami szeleszczały szyszki. Po drodze spotkali puszystą wiewiórkę, która poprowadziła ich do ukrytego strumienia. Tam, między kamieniami, znaleźli stary, drewniany stateczek. Wyglądał na bardzo stary i był cały porośnięty mchem. "Może ten statek kiedyś należał do olbrzyma?" – zapytał Bjorn. Freja zamyśliła się, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, z zarośli dobiegł dziwny dźwięk, jakby ktoś grał na bardzo dużym rogu. Dzieci spojrzały po sobie zaskoczone. Dźwięk powtórzył się, tym razem głośniej! Bjorn i Freja ruszyli powoli, trzymając się za ręce. Szli coraz głębiej w stronę dźwięku, aż stanęli przed wielką, ukrytą wśród drzew jaskinią. Wewnątrz panował półmrok, a echo rozchodziło się po ścianach. Dźwięk rogu rozbrzmiał jeszcze raz, tuż przed wejściem do jaskini... Bjorn zrobił krok do przodu, a Freja mocno ścisnęła go za dłoń. Co mogło kryć się w środku? I czy naprawdę czeka tam na nich zaginiony róg morskiego olbrzyma? Ich serca biły szybko, gdy wchodzili do środka...