Za wysokimi, pokrytymi śniegiem górami, nad brzegiem szerokiego fiordu, leżała wioska wikingów. Mieszkali tam silni wojownicy, ale także dzieci – tak jak Ivar i jego starsza siostra Freja. Ivar miał siedem lat i był bardzo ciekawski, a Freja, choć miała dziewięć lat, nigdy nie bała się przygód. Pewnego ranka, gdy rosa jeszcze błyszczała na trawie, dzieci obudziły się, słysząc coś niezwykłego. Po drugiej stronie fiordu, w głębi gęstego lasu, rozbrzmiał dźwięk, jakiego nigdy nie słyszeli. To nie było wołanie wilka ani śpiew ptaków, lecz coś, co przypominało długi, donośny dźwięk rogu. – Słyszałaś to, Freja? – zapytał Ivar, spoglądając w stronę ciemniejących drzew. – Słyszałam, Ivarze. Może ktoś tam potrzebuje pomocy! – odpowiedziała siostra. Mama pozwoliła im bawić się blisko domu, ale tego dnia ciekawość była silniejsza. Chwycili grube płaszcze, ciepłe czapki i ruszyli po cichu przez mostek z pni, aż trafili na leśną ścieżkę. Las był pełen cieni i szeleszczących liści. Kruki krakały nad ich głowami, a szyszki spadały na śnieg z trzaskiem. Ivar mocno ściskał rękę Freji. Nagle ponownie rozległ się dźwięk rogu. Był bliżej niż wcześniej. Za krzakiem dzikich jagód dostrzegli coś błyszczącego. Wyglądało jak mały, srebrzysty rożek, wbity w pień starego dębu. Obok niego na śniegu pojawiły się dziwne ślady – nie przypominały łap wilka, ani łosia. Były... okrągłe i jakby wężowe. Freja spojrzała na brata z szeroko otwartymi oczami: – Ivarze, co to może być? Czy ktoś tu zostawił ten róg? A jeśli wróci? W tej właśnie chwili śnieg zatrzeszczał tuż za nimi. Ivar poczuł, jak ktoś lekko dotyka jego ramienia…