W akademiku Podkręcone Gacie życie toczyło się swoim tempem – szybkim, głośnym i nieco szalonym. Korytarz pachniał pizzą, kawą i podejrzaną nutą jakby skarpetek piłkarskich, a lodówka na końcu kuchni była bohaterką licznych opowieści (większość z nich kończyła się rozstrojem żołądka lub przynajmniej porażką społeczną). Była późna sobota, kiedy Adam, wieczny student biotechnologii, znalazł w swoim jogurcie karteczkę. Przyczepiona spinaczem, z literami wyklejanymi z gazet: „SZANUJ SWÓJ JOGURT, NADCZŁOWIEKU!”. Adam spojrzał z niedowierzaniem, bo nie pamiętał, żeby zapisywał się do żadnej sekty jogurtowej. Postanowił rozpocząć śledztwo. Do akcji natychmiast dołączył Kuba, mistrz zjadania cudzych parówek, oraz Dominika, specjalistka od kawy rozpuszczalnej z chili. W trójkę zasiedli przy kuchennym stole, przykrytym obrusem z logiem szkoły, planując szeroko zakrojone działania operacyjne. Oczywiście, wszystko przy akompaniamencie chipsów, energetyków i YouTube’a grającego w tle piosenki o zupie pomidorowej śpiewane przez koty. – To musi być ktoś z naszego piętra – powiedziała Dominika, wodząc wzrokiem po zamkniętych drzwiach do pokojów. – A może lodówka żyje własnym życiem? W tym momencie drzwi kuchni otworzyły się z hukiem i wszedł Patryk, słynący z tego, że nawet w poniedziałek potrafił opowiadać żarty tak suche, że usychała sałata w lodówce. Usiadł i wyszeptał konspiracyjnie: – Wczoraj moja Pepsi była podpisana „Stanowczo NIE DOTYKAĆ”. A dziś zniknęła. Wszyscy spojrzeli po sobie wymownie. Lodówka nagle wydała dźwięk przypominający świst czajnika, a potem coś… zapukało od środka. Adam zacisnął dłonie na spinaczu od notatki, Dominika wyprostowała łyżeczkę od kawy, a Kuba… delikatnie przesunął się za wielką paczkę chipsów. Powietrze zgęstniało od napięcia i paprykowej przyprawy. Czy ktoś był w lodówce, czy może to kolejna kawa Dominiki dolała oliwy do ognia? Nikt nie odważył się podejść bliżej. Drzwi lodówki zadrżały po raz drugi. Wszyscy wstrzymali oddech. Patryk postanowił zażartować, ale…