Noc jeszcze nie ustąpiła miejsca porankowi, gdy Zosia i Klara wykradły się z chaty cicho jak sarenki. Sierpniowa mgła kładła się na łąkach i leśnych polanach tuż za wsią Szczęsne, gdzie domki, choć pochyłe, lśniły jeszcze resztkami snu. Siostry, zapatrzone w nikłe światło księżyca, szły w kierunku Starego Boru – miejsca, do którego od dziecka zakazywano im się zbliżać. Wiedziały jednak, że coś je tam ciągnie. Może były to opowieści babci o zielonych rusałkach i łagodnych wiłach, które tańczyły nad stawem i szeptały do ludzi wiersze. Może szept samego lasu, szelest liści i krzyki sów, które rozbrzmiewały groźnie, ale i jakby zachęcały do dalszej wędrówki. "Zobacz, tam!" – Klara ostrożnie wskazała palcem przed siebie. Między pniami mgła rozstępowała się na krótką chwilę, odsłaniając zarys czegoś… drewnianego? Zosia poczuła ukłucie niepokoju, ale i odrobinę ekscytacji. Przecież nie po to zostawiły ciepłe łóżka, żeby teraz zawrócić. Chata była stara, bardzo stara. Miała okna zatkane butelkowym szkłem, a dach pokryty był gęstym mchem i paprociami. W powietrzu wisiał zapach dymu, ziół i… czegoś jeszcze, czego obie nie umiały rozpoznać. Drzwi były uchylone. Przez szparę do środka sączyło się światło wielu świec, migoczących niepewnie jak świetliki. Siostry podeszły bliżej, a serca biły im coraz szybciej. W środku ktoś się poruszył. Dwie sylwetki, ubrane w długie, haftowane suknie, z siwymi włosami rozpuszczonymi na plecach i twarzami o oczach – niesamowicie bystrych, przenikliwych niczym leśne zwierzęta – patrzyły na nie uważnie z wnętrza izby. Nagle jedna z postaci podniosła rękę i gestem zaprosiła dziewczyny do środka. Przez moment świat zdawał się zatrzymywać, a wszelkie odgłosy lasu ucichły. Zosia i Klara wymieniły spojrzenia. Czy zrobią ten krok? Czy Stary Bór miał dla nich przygotowane coś, czego nigdy nie zapomną? Właśnie miały przekroczyć próg, gdy zza chaty dał się słyszeć trzask łamanych gałęzi…