Zosia, studentka trzeciego roku socjologii, nie wiedziała, że zwyczajny wieczór z pizzą i Netflixem może nagle zamienić się w coś, co wywróci jej pojęcie o rzeczywistości do góry nogami. Wystarczyło jedno niepozorne ogłoszenie naklejone na drzwi klatki schodowej: "Kto znajdzie klub kapci – nigdy nie wróci boso!". Najpierw uznała to za głupi żart, ale zaintrygował ją odręczny rysunek zielonych kapci z oczami i wąsami. Godzinę później, nieco znudzona nauką do sesji, wyślizgnęła się z mieszkania w swoich fuksjowych kapciach i zaczęła wypatrywać pod drzwiami sąsiadów czegokolwiek podejrzanego. Po chwili usłyszała dobiegającą zza rogu znajomą melodię—ale była przekręcona, jakby ktoś puścił "Barkę" tyłem na walkmanie. Wywąchawszy trop (czy raczej kapcia), Zosia skręciła do piwnicy. Drzwi uchylały się lekko. W środku migały kolorowe lampki, a za prowizorycznym barem stała starsza pani w szlafroku, mieszając napój energetyczny z kisielem. Klub Tajemniczych Kapci tętnił życiem: jeden gość ścigał się na wyścigowych bamboszach, ktoś inny próbował tańczyć lambadę w papciach w kształcie rybek. Najbardziej szokujące było jednak to, że kapcie… gadały. I to nie szeptem. Jedna z pantofli Zosi powiedziała: "No nareszcie! Miałaś nas tu zaprowadzić już od miesiąca, wiesz?!". Zosia zupełnie nie wiedziała, czy to zasługa muzyki, atmosfery czy jednak te chipsy w jej pokoju były przeterminowane. Nie zdążyła nawet odpowiedzieć, gdy nagle światła zgasły. W ciemności rozległ się cichy, podekscytowany szept: "Ciii... Zaraz się zacznie prawdziwa niespodzianka…"