Lira, czeladniczka w Miejskim Skryptorium Kamiennej Bramy, słyszała dzwony, gdy mapa miała puste miejsce. Miasto leżało w gardle mgły, otulone wałami i daleką Cisową Krawędzią, gdzie kamienie podobno śpiewały nocą. Starsi kartografowie powtarzali, że białe plamy to łaska, nie błąd, i trzeba je zostawiać w spokoju. Lira nie umiała; jej ołówek drżał na brzegach niedorysowanego, jakby coś tam oddychało, czekając na imię. W tym roku wracała kometa Powracająca, a dzwony już ćwiczyły swoje dziwne, odwrócone bicie. W piwnicy skryptorium Lira znalazła mapę, skrobaną i przepisaną tyle razy, że pergamin pamiętał inne miasta. Gdy ogrzała ją nad samowarem, wykwitła cienka kreska, wciśnięta między znane ulice: Ulica Szeptów. Wąska notatka z marginesu szeptała: „Otwiera się przy siódmym biciu wstecz”. Mistrz Rawicz spojrzał chłodno, kazał oddać znalezisko i wszystko natychmiast zapomnieć. Tego wieczoru noc komety pachniała rdzawą miedzią i deszczem, lepka jak świeży sok jałowcowy. Lira zabrała polowy lampion, kredę, gwiezdny kompas i nić kotwiczną, którą kartografowie wiązali do pasa, aby wrócić. Na biurku zostawiła karteczkę dla Finy z magazynerii, że tylko „prostuje małą krzywiznę”, i zsunęła się po schodach. Gdy dzwony zaczęły bić wstecz, ulica pod murami poruszyła się jak szeroka, ciemna wstęga. Ściana, gdzie nic nie powinno być, zadrżała od kamiennego szeptu, miękka i bliska jak skóra olbrzyma. Ulica Szeptów wysunęła się z muru, wąska, ze śliskimi dachami i oknami zasłoniętymi od środka. Lampion prychnął, gdy przestąpiła próg, a miedziana lisica na rynnie skłoniła się dwornie i zniknęła. Z końca zaułka patrzyły na nią drzwi bez domu, z kołatką w kształcie oka, które powoli mrugnęło. Pergamin w jej dłoni przewracał linie, rysując nowy kierunek, tym razem niepojęcie w górę. Kompas wskazał niebo, jakby na dachu czyhał port, ukryty w zawiniętym bruku nocy. Nić kotwiczna napięła się i szarpnęła, jakby coś chciało ją unieść ponad bruk i deszcz. Dzwony uderzały wstecz coraz szybciej, a kamienie pod stopami drżały od pilnych, niewidzialnych kroków. Drzwi otworzyły się na szerokość dłoni, tchnąc chłodem pachnącym atramentem i śniegiem, a w środku zaszumiały gwiazdy, pływające zupełnie jak ryby. Oko kołatki rozszerzyło źrenicę i wyszeptało jej imię, a litery z mapy uniosły się, jarząc, i zaczęły spinać powietrze nicią znaków. — Czy przyniosłaś atrament ciszy? — padło z progu, a Lira poczuła, jak koniec nici szarpie ją wyżej, aż odrywają się czubki butów.