Lena rysowała mapy wyłącznie w nocy, kiedy miasto poruszało się najciszej i prawie nie oddychało. W pracowni nad dachami trzymała lampę naftową, rysik grafitowy i kartonowy globus. Uczyła się podsłuchiwać schody, bo schody zdradzały ukryte przejścia, których plany nie obejmowały. Czasem czuła, jak spod papieru przesuwa się delikatny ruch, przypominający ciepły oddech. Mówiła sobie, że to przeciąg, lecz w szufladzie już czekała teczka z napisem: Nowe. Pewnego świtu listonosz przyniósł kopertę bez znaczka, pachnącą ozonem i kredowym pyłem. W środku leżał cienki arkusz, który pod światło ujawniał siatkę ulic nieznanych w żadnym rejestrze. Na marginesie widniało zdanie: „Nie zapisuj świata, który sam próbuje zapisać ciebie”. Lena odwróciła kartkę i zobaczyła współrzędne, skreślone miękkim grafitem, prowadzące na Ulicę Bez Wczoraj. Nie znała takiej nazwy, choć przewertowała miejskie tomy, jak inni przewracają kalendarze. Poszła więc, nim słońce wspięło się wyżej, złożony arkusz trzymając w kieszeni płaszcza. Kamienice obserwowały ją oknami, a szyldy brzmiały obco, jakby ktoś zmienił alfabet w nocy. Schody przy Rynku zagrały trzy nuty, co zwykle oznaczało skrót, choć dziś zabrzmiały ostrożniej. Na zakręcie czekał Teo, zegarmistrz, który zbierał porzucone sekundy w pudełkach po herbacie. Podniósł brwi i położył palec na arkuszu tak, jak przykłada się stetoskop. „Słyszysz, jak bije?” — zapytał szeptem, jakby nie chciał spłoszyć rysunku. Lena przyłożyła ucho i usłyszała rytm, nie równy, lecz przyspieszający na styku dwóch ulic. „Dziś mapa oddycha szybciej” — mruknął Teo, wskazując bramę, która nigdy nie miała numeru. Ciemny korytarz prowadził między podwórkami, gdzie pranie zwisało jak chmury z ciężkiego nieba. Na końcu, zamiast muru, ten sam papier co w kieszeni falował w świetle bez źródła. Lena dotknęła powierzchni, a chłód zapisał jej linię papilarną w gładkiej bieli. Atrament wynurzył się z głębi, kreśląc prostokąt drzwi, zawiasy i klucz w postaci nuty. „Jeśli je otworzysz, czas może się powtórzyć” — szepnął Teo, ale nie brzmiał pewnie. Kartka w kieszeni rozgrzała się nagle, a ulica za plecami przycichła, jakby wstrzymała oddech. Lena ujęła narysowany klucz, który był zimny i prawdziwy, i wtedy coś zapukało od środka. Z wnętrza przypłynął zapach mokrej kredy i dalekich deszczy, jakby padało w środku mapy. Drzwi zachrobotały, a na powierzchni pojawiły się litery, które układały jej imię i datę. Teo cofnął się o krok, potrząsnął pudełkiem z sekundami, i wszystkie zadźwięczały jak szklany deszcz. „Wybierają cię” — powiedział, patrząc na nią tak, jak patrzy się w lustro zza wody. Lena podniosła klucz do zamka z atramentu, a po drugiej stronie ktoś wyraźnie wyszeptał jej nazwisko.