Wstęga była miastem rozpiętym nad zatopioną doliną, z mostami jak nici pajęcze. Na dachach stały wiatraki i chorągwie, które czytały język porannych prądów powietrza. Kaja, czeladniczka Zakonu Linii Wiatru, rysowała mapy, które nie znały jeszcze dróg. Jej kompas miał kształt kropli i drżał, gdy wiatry niosły zapomniane melodie. Mistrz Ivar mawiał, że tutejsze ulice poruszają się nocą, niby leniwe rzeki. Tego wieczoru dzwony zabiły trzynasty raz, a w warsztacie panowała krucha cisza. Ivar nie wrócił z pomiarów, lecz na pulpicie czekała koperta z jej imieniem. W środku znalazła pióro z soli oraz zdanie: Zapisz miejsce, które nie istnieje. Kompas nagle obrósł szronem i wskazał dół, jakby pod podłogą płynął horyzont. Kaja zamknęła pracownię, włożyła pióro za kołnierz, i zeszła na Rynek Stary. Kamienne płyty mruczały znaki, których dawniej nie widziała, jak zmięte nuty chodników. Ze straganu z lampami zeskoczył szklisty lis, zbieracz ech, i spojrzał jej w dłonie. — Gdzie pachnie atramentem, tam ścieżka bywa zdradliwa — powiedział, drgając wąsami z kryształu. Poszli razem ku Złamanej Uliczce, która kończyła się ścianą gładką jak czysty papier. Z pęknięcia w murze płynął chłodny przeciąg, pachnący deszczem i niewypowiedzianymi literami. Kaja zaznaczyła kredą swoje nadgarstki, by pamiętać, skąd wrócić, i przywiązała czerwoną nicią pióro. Lis niósł garść słyszalnych okruchów, które brzęczały, gdy rozmijały się z ciszą ulicy. Trzynasty dzwon przemknął jak cień, a kamienie zaczęły falować, miękkie jak zasypiająca woda. Na murze ruszyły litery, układając jej imię od końca, jakby cofał się alfabet. Kompas zabrzęczał niskim tonem, a metal igły świecił jak źdźbło zatrzymanego księżyca. Kaja narysowała na gładkim kamieniu futrynę, a kreska rozsunęła się, jak rozchylona karta. Ze środka dobiegły kroki, chociaż brzmiały, jakby ktoś chodził po drugiej stronie świata. Na wewnętrznej stronie szczeliny zakwitła dłoń z gwiezdnego pyłu, delikatna, niepokojąco podobna do jej własnej. Szept wymówił jej dziecięcy przydomek, którego nigdy nikomu nie zdradziła, i przerwał jak struna. Miasto wstrzymało oddech, lampy przygasły, a igła zamarła, wskazując śnieżnobiałą przestrzeń bez brzegów. Kaja uniosła dłoń, by dotknąć światła, i poczuła, jak coś dotyka ją z powrotem. Lis okrążał rozcięcie, a jego łapy dźwięczały, jakby stąpał po cienkich kieliszkach. — Po tamtej stronie imiona odbijają się krzywo — szepnął — i wracają po cichu. Kreda na nadgarstku Kaji zbladła, a czerwona nić naprężyła się i weszła w szczelinę. Ze środka dobiegał szelest ulic odwrotnych, jakby kamienie zmieniały zdanie i szły z powrotem. Głos zza światła zaskrzypiał: Zegnij mapę, a przyjdę; tylko nie odwracaj się teraz. Kaja nabrała powietrza, nieufnie, czując, jak nić tnie skórę, i uniosła stopę nad progiem.