Szklana Przystań budziła się, gdy wody lustra zrzucały nocny chłód. Szklarze stawiali skrzynie, rybacy smołowali łodzie, a zegary tykały nierówno. Lena, czternastoletnia gończyni z bazaru, biegła między straganami jak fala. Niosła pakunek do Wieży Czasu, gdzie cisza brzmiała jak tłum. W kieszeni miała kompas babki, zawsze milczący, zawsze zimny jak szkło. Tego ranka wszyscy szeptali o trzynastym uderzeniu, które słyszał latarnik. Zegary w mieście znały dwanaście, a trzynaście należało podobno do cieni. Lena udawała obojętność, lecz kompas w kieszeni drżał jak spłoszona pszczoła. Wieża Czasu stała przy molo, z szybami dźwięczącymi na każde szarpnięcie wiatru. Drzwi były uchylone, chociaż strażnik Tur zawsze zamykał je przed południem. Weszła na palcach i poczuła zapach kurzu, soli oraz gorzkiej lawendy. Zegary wisiały jak meduzy, ich wahadła falowały, lecz wskazówki tkwiły w pół ruchu. Na schodach z mlecznego szkła ktoś zostawił wilgotny ślad i pióro mewy. Lena wsunęła pakunek za ladę, gdy cisza napięła się jak struna. Usłyszała jedno, drugie, trzecie uderzenie, a potem jeszcze dziesięć, bardzo powolnych. Kompas rozjarzył się pod palcami jak rozbudzony żuk, i wskazał w dół. Pod kratą w podłodze połyskiwała woda, chociaż wieża nie miała piwnic. Zajrzała przez szczelinę i zobaczyła zatopiony zegar, większy niż rybacka barka. Na jego tarczy płonęła runa, identyczna jak rysa na jej kompasie. Woda uniosła się niespodziewanie, dotknęła kraty i wyszeptała: Lena, otwórz przejście. Serce waliło jej w szyję, ale ciekawość była szybsza niż strach. Dotknęła runy na kompasie, a szkło pod stopami zaczęło pękać jak lód. Z trzynastego uderzenia skleił się głos, nieznany, miękki i niecierpliwy. — Strażniczko — powiedział — czas wrócił po swoje i nie będzie czekał. Krata odskoczyła, a woda uformowała schody, śliskie jak świeżo wypalone szkło. Z ciemnej głębi wypłynęła dłoń w rękawiczce z łusek, wyciągnięta ku niej. Lena zacisnęła palce na kompasie i zrobiła pierwszy krok w dół.