Karolina miała w swoim pokoju piórnik pełen kolorowych kredek. Najbardziej lubiła rysować niebieską kredką, którą nazywała Błękitka. Pewnego wieczoru, gdy Karolina zamknęła drzwi do pokoju, usłyszała cichy szept dochodzący ze stolika. – Hej, pobawimy się dziś? – rozległ się głosik, który Karolina dobrze znała z własnych wyobrażeń. Szepcząca była… jej kredka! Karolina podeszła niepewnie do piórnika. Nagle z piórnika wysunęła się Błękitka, a zaraz za nią reszta kredek: Czerwonka, Zielonka i Żółciutka. – Chciałyśmy ci coś pokazać! – powiedziała Zielonka, kręcąc się wesoło. – Ale to musi zostać naszą tajemnicą! – dodała Czerwonka, spoglądając na Karolinę poważnie. Karolina była bardzo podekscytowana. Kolorowe kredki ułożyły się w rząd i zaczęły turlać w stronę szafy. – Chodź szybko! – nawoływała Żółciutka. Dziewczynka na paluszkach podeszła do szafy. Kredki zatrzymały się przy małych drzwiczkach na dole, których Karolina wcześniej nie zauważyła. – Jesteś gotowa na niespodziankę? – zapytała Błękitka tajemniczo. Karolina skinęła głową. Kredki zaczęły otwierać drzwiczki, zza których zaczął wydobywać się niezwykły, migoczący blask…