W środku zielonego lasu, na miękkiej polanie mieszkała wesoła wiewiórka Kika. Kika uwielbiała biegać po drzewach i skakać z gałęzi na gałąź. Każdego ranka spotykała się ze swoją przyjaciółką, sową Lusią, która zawsze miała jakieś ciekawe historie do opowiedzenia. Pewnego dnia, gdy Kika zbierała orzeszki, zauważyła coś dziwnego przy małym strumyku. W trawie widniały duże, tajemnicze ślady. Wyglądały zupełnie inaczej niż łapki znanych jej zwierząt! Kika natychmiast pobiegła do starego dębu, gdzie mieszkała Lusia. — Lusia, Lusia! Musisz to zobaczyć! — wołała, podskakując z emocji. Sowa otworzyła szeroko oczy i razem z Kiką poleciały do strumyka. Obejrzały dziwne ślady — były duże, miały trzy palce i prowadziły prosto do gęstych krzaków. — Kto mógł tu być? — spytała Kika z zaciekawieniem. — Nie widziałam takich śladów nigdy wcześniej! — odpowiedziała Lusia, marszcząc brwi. Postanowiły ostrożnie podążać za śladami. Szły powoli, zaglądając za każdy krzak i pod każdy kamień. Serca biły im szybciej, bo nie wiedziały, kogo mogą spotkać. Nagle, zza największego krzaka, usłyszały cichy szelest...