Za domem Zosi rósł wielki, zielony las. Dziewczynka bardzo lubiła tam chodzić razem ze swoim kotkiem Fikusiem. Pewnego ranka, gdy słońce świeciło wyjątkowo mocno, Zosia znalazła pod starym dębem iskrzące się, srebrne piórko. "Fikuś, zobacz! Czy to nie jest piórko wróżki?" – szepnęła zdziwiona. Fikuś zamiauczał i poruszył wąsikami. Oboje ruszyli śladem piórek, które prowadziły coraz głębiej w zaczarowany las. Wokół nich pojawiały się dziwne dźwięki: ciche szepty, śmiechy i delikatne brzęczenie. Drzewa stawały się coraz gęstsze, a promienie słońca tańczyły na mchach jak iskierki. Nagle Zosia usłyszała cieniutki głosik: "Pomocy!" Dziewczynka rozglądała się dookoła, ale nikogo nie widziała, tylko małe, srebrne skrzydełka wystające spod ogromnego, sędziwego liścia. Zosia i Fikuś nachylili się bliżej i wtedy... liść zaczął się poruszać!