Szkoła nocą była zupełnie inna niż w ciągu dnia. Długie korytarze wydawały się nie mieć końca, a światła zostawiały dziwne cienie na ścianach. Kacper i Lena zostali po lekcjach, bo musieli skończyć projekt z chemii, ale już dawno skończyli – teraz po prostu włóczyli się po pustych piętrach gimnazjum nr 7, szukając przygód. – Może pójdziemy do starej sali biologicznej? – zaproponowała Lena, ściszając głos, jakby obawiała się, że nawet echa mogą ich usłyszeć. Kacper spojrzał na nią z lekkim niepokojem. Każdy wiedział, że od czasu dziwnego wypadku sprzed lat nikt tam nie wchodził. Ale ciekawość była silniejsza niż strach. Przeszli przez korytarz, omijając kałuże światła padające z niedziałających świetlówek. Drzwi do sali biologicznej były zamknięte na zardzewiały zamek, ale Lena zauważyła, że spod drzwi wydobywa się delikatne, zielonkawe światło. Nagle usłyszeli cichy, chrapliwy dźwięk, jakby coś drapało deskę od środka. Oboje wstrzymali oddech. Lena ścisnęła dłoń Kacpra. Chłopak wyciągnął z kieszeni latarkę i przekręcił gałkę drzwi, która ku ich zdumieniu – ustąpiła bez żadnego oporu. – Słyszysz to? – szepnęła Lena. Dźwięk narastał, a światło zza drzwi pulsowało coraz mocniej. Otworzyli drzwi na kilka centymetrów, próbując dojrzeć, co jest w środku. Wtedy zza ciemności wyłonił się kształt, którego żadne z nich się nie spodziewało…