Jaś bardzo lubił swoje małe, przytulne królestwo – pokój pełen książek, zabawek i kolorowych poduszek. Pewnego popołudnia, kiedy słońce chowało się już za chmurami, Jaś układał klocki na dywanie. Nagle zauważył coś dziwnego. W rogu pokoju, tam gdzie zawsze stał stolik, pojawiły się małe, niebieskie drzwi. Były okrągłe i miały złotą klamkę. Jaś jeszcze nigdy ich nie widział! Jaś podszedł bliżej, serce podskoczyło mu w piersi. Nacisnął klamkę – drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Za nimi było coś, co wyglądało jak długi, tęczowy tunel, który wirował i mienił się kolorami. Nagle z tunelu dobiegł cichy śmiech. Czy ktoś tam był? A może to tylko echo? Jaś przez chwilę patrzył w tunel, a potem usłyszał swoje imię: "Jasiu, chodź!". Nie wiedział, co robić... Czy wejść do tajemniczego portalu, czy zawołać mamę? Stał więc w progu niebieskich drzwi z szeroko otwartymi oczami...