W pewnym kolorowym pokoju mieszkała siedmioletnia Julka. Uwielbiała bawić się lalkami i rysować kredkami. Ale najbardziej ciekawiła ją duża, drewniana szafa stojąca przy oknie. Pewnego wieczoru, gdy Julka zamykała drzwiczki, usłyszała cichutkie: „Auu, ostrożniej!” Julka rozejrzała się zdziwiona. W pokoju nikogo nie było. Przysunęła ucho do szafy, a wtedy usłyszała: „To ja, Szafa! Lubię, kiedy grzecznie zamykasz drzwi.” Julka aż usiadła na dywanie ze zdziwienia. – Ty… potrafisz mówić?! – spytała szeptem. – Oczywiście – odparła szafa. – Ale tylko wtedy, gdy nikogo innego nie ma w pokoju. Nagle z nocnej szafki rozległ się cichy głosik. To Lampka zamrugała żarówką i powiedziała: „Szafa ma rację! My, przedmioty, rozmawiamy, gdy nikt nie patrzy.” Julka była zachwycona. Zaczęła rozmawiać z przedmiotami, gdy niespodziewanie Szafa powiedziała tajemniczo: – Julko, potrzebujemy twojej pomocy. Zginął mi mój ulubiony guzik! Bez niego nie mogę otworzyć sekretnej szuflady. Julka spojrzała na Lampkę, a ta zamrugała zachęcająco: „Może razem go znajdziemy?” Wtedy w rogu pokoju rozległo się delikatne szuranie... Co to mogło być? Julka ruszyła powoli w tamtym kierunku, czując, że zaraz wydarzy się coś niezwykłego…