W pokoju Zosi panował porządek. Na biurku leżały książki, a na półce miś Kubuś układał się do drzemki. Tylko jedna szuflada była zawsze trochę wyjątkowa. Tam Zosia trzymała swoje kredki, nożyczki, gumki i linijki. Każdy przybór miał swoje miejsce, ale dziś, gdy Zosia otworzyła szufladę, usłyszała ciche chichoty. Zdziwiona zajrzała głębiej i zauważyła, że czerwona kredka kiwa do niej łebkiem! – Hej Zosiu! – zawołała kredka. – Dziś potrzebujemy twojej pomocy. Zosia aż podskoczyła ze zdumienia. Kredka mówi! Gumka też się odwróciła i machnęła do Zosi swoją różową łapką. – Temperówka zniknęła! – zawołała gumka. – Zupełnie jakby wyfrunęła. Zosia nie mogła uwierzyć własnym oczom. W jej szufladzie nagle wszystko się ruszało i mówiło! – Musimy znaleźć temperówkę, bo bez niej już niedługo żaden z nas nie będzie mógł rysować pięknych obrazków – powiedziała zamyślona kredka. Zosia poczuła się, jakby była bohaterką własnej bajki. Postanowiła pomóc swoim przyborom. Razem z kredką i gumką ruszyli w głąb szuflady, która była teraz jak wielki, kolorowy las. Przechodzili pod mostem z linijki, wspinali się po górze z ołówków i zaglądali za każdy bloczek papieru. Nagle, tuż przy końcu szuflady, usłyszeli dziwne szuranie... Kto lub co czekało na nich w cieniu? Czy temperówka się odnajdzie? I czy szuflada jeszcze czymś ich zaskoczy?...