Gucio siedział w swojej klasie i mocno ściskał kredkę. Dookoła dzieci malowały kolorowe obrazki, a pani Kasia chodziła od stolika do stolika i oglądała prace. Gucio bardzo lubił rysować, ale dzisiaj czuł w brzuchu dziwne motylki. Bał się, że jego rysunek będzie mniej ładny niż innych. Postanowił narysować wielką, śmiejącą się tęczę nad łąką pełną kwiatów. Kiedy skończył, schował kartkę za plecami. Pani Kasia podeszła do niego i uśmiechnęła się ciepło. — Co tam rysujesz, Guciu? — zapytała. Gucio zrobił się cały czerwony. Nie wiedział, co powiedzieć. W tej chwili stało się coś niezwykłego. Kolory na jego rysunku zaczęły błyszczeć i świecić jak prawdziwa tęcza po deszczu! Kwiatki zaczęły się poruszać, a z obrazka dobiegł cichutki dźwięk śmiechu. Dzieci zauważyły magiczne światło bijące z kartki Gucia. Wszyscy zamarli z otwartymi buziami, a pani Kasia przestąpiła z nogi na nogę, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Wtedy z obrazka zaczęły wyłaniać się małe, kolorowe stworki i machać do dzieci... Gucio poczuł naraz wielką radość i trochę strachu. Czy powiedzieć wszystkim, że to jego rysunek? Co się wydarzy, jeśli stworki skoczą na podłogę?