Pewnego wietrznego popołudnia Lena i jej pluszowy miś, Tofik, bawili się w pokoju. Nagle przez okno wpadł śmieszny, skrzący się promyk światła i zatańczył na dywanie. "Hej, Tofik, to chyba nie jest zwykły promyk!" – szepnęła Lena. Promyk zamigotał jeszcze mocniej, a pokój wypełniły kolory: czerwony jak serduszko na laurce, niebieski jak niebo w słoneczny dzień, i zielony jak letnia trawa. Lena poczuła w środku lekkie łaskotanie, jakby miała motylki w brzuchu. Nagle usłyszała cichy głosik: "Chodźcie ze mną do Krainy Kolorowych Emocji! Tam każda emocja zmienia się w kolor!" Przed Leną i Tofikiem pojawiły się małe, tęczowe drzwi. Lena poczuła się podekscytowana, ale też trochę przestraszona. Tofik uścisnął jej łapkę. Razem przekroczyli próg. Po drugiej stronie drzwi świat był całkiem inny. Drzewa świeciły różowo, a trawa miała żółte kropki. W oddali tańczyły uśmiechnięte, kolorowe chmurki. Lena poczuła, jak jej serce bije szybciej, gdy nagle z krzewu wyskoczył wielki, chichoczący balonik i zawołał: "Ojejku, Lena! Twoje emocje zaczynają się zmieniać w kolory! Ale... oj, oj, coś się dzieje z kolorem smutku!" I wtedy...