Zosia bardzo lubiła swoją dziecięcą komodę z kolorowymi szufladami. Najbardziej tajemnicza była ta zupełnie na dole – pełna kredek, gumek i starych naklejek. Pewnego wieczoru, gdy mama życzyła Zosi dobrej nocy, z szuflady rozległ się cichy szept: – Hej, psst! – Zosia podskoczyła z wrażenia i szeroko otworzyła oczy. To był głos, który dobiegał spod sterty kredek! Cichutko zeszła z łóżka i podeszła do komody. Powoli wysunęła szufladę. Na samym wierzchu leżała jej ulubiona czerwona kredka. – W końcu ktoś mnie usłyszał! – powiedziała kredka, przeciągając się leniwie. Zosia nie wierzyła własnym uszom. – Ty… mówisz? – Oczywiście! – odpowiedziała kredka. – I nie tylko ja! Tu każdy ma coś ciekawego do powiedzenia. Nagle gumka do ścierania podskoczyła i zapiszczała: – Cii! Słyszycie? Ktoś tu się zbliża! W ciszy Zosia usłyszała delikatne stukanie dochodzące z samego końca szuflady. Coś błysnęło w ciemnym rogu, a potem...