Franek mieszkał w niewielkim domu na skraju lasu. Jego najlepszą przyjaciółką była Zuzia, która często przychodziła do niego po szkole. Oboje lubili wyprawiać się do lasu, bo tam zawsze można było znaleźć coś ciekawego. Pewnego ciepłego popołudnia Franek zawołał Zuzię: – Chodź, pokażę ci coś niesamowitego! Poszli razem do lasu, gdzie rósł ogromny, stary dąb. To był najstarszy i najbardziej rozłożysty dąb w całym lesie. Dzieci często siadały pod jego gałęziami i słuchały, jak wiatr szumi w liściach. Tego dnia jednak coś było inaczej. Pod drzewem leżały małe, srebrzyste piórka, których wcześniej tam nie było. Obok nich znajdował się kamień z wytartym napisem. Franek przykucnął i dotknął jednego z piórek. Było miękkie, a jednocześnie lekko błyszczało w słońcu. – Skąd się tu wzięły te piórka? – zapytała Zuzia szeptem. – Nie wiem, ale patrz! Tam jest dziura w korze drzewa – wskazał Franek. Oboje podeszli bliżej. W dziurze coś się świeciło. Wyglądało jak małe, kolorowe pudełko, ale było zbyt ciemno, żeby zobaczyć, co jest w środku. Wtem nad ich głowami rozległ się cichy szelest. Dzieci spojrzały w górę i zobaczyły, że gałęzie dębu zaczynają się delikatnie kołysać, choć wokół w ogóle nie było wiatru. Franek wyciągnął rękę w stronę dziury, a Zuzia przytrzymała jego plecak, żeby mógł sięgnąć wyżej. Wtedy usłyszeli cichutki chichot, który dobiegł od strony liści. Zamarli ze zdumienia. Co tak dziwnego mogło kryć się wewnątrz starego dębu? Czy powinni zajrzeć do środka? Czy ktoś ich obserwuje?