Noc była nietypowo ciepła jak na początek września, a ulice miasteczka pełne szeptów przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Zosia, Igor i Lena, od lat nierozłączni, spotkali się na starym placu przy opuszczonej cementowni. Ich rozmowa krążyła wokół powtarzanych od pokoleń legend o podziemnych tunelach, które ciągnąć się miały pod całym miastem. Sceptyczni, ale zaintrygowani, postanowili sprawdzić, ile w tym prawdy. Igor wyciągnął latarkę ze swojego plecaka. Lena, trzymając notatnik, już układała plan eksploracji. Zosia nerwowo bawiła się srebrnym breloczkiem w kształcie sowy. „Jeśli coś nam się stanie, tata mnie zabije…” – wyszeptała, ale ciekawość zwyciężyła strach. Za głównym budynkiem cementowni znaleźli zardzewiałą, stalową klapę ledwo wystającą spod ziemi. Kiedy Lena odsunęła ją z trudem, poczuli zapach wilgoci i kurzu. Zosia zaświeciła telefonem – schody prowadziły w ciemność. Zeszli ostrożnie, czując jak bicie serca narasta z każdym krokiem. W tunelu było zimno, dźwięki tłumione przez grube ściany. Igor zatrzymał się przy zardzewiałej tabliczce. „Nie wchodźcie dalej” – przeczytał na głos. Lena zrobiła zdjęcie, śmiałym głosem zażartowała: „No to na pewno pójdziemy dalej! Kto się wycofa ten tchórz!” Tunel rozgałęział się pod kątem prostym. Po prawej stronie światło latarki odbiło się od czegoś metalowego. Zosia podeszła bliżej – była to stara skrzynka. Gdy Igor spróbował ją otworzyć, usłyszeli stukot za plecami. Ktoś, albo coś, poruszało się w ciemności… Chwycili się za ręce. Serca waliły, a oddechy zamieniły się w krótkie, urywane sapanie. Igor podniósł latarkę wyżej. W półmroku dostrzegli cień przemykający tuż przy ścianie tunelu. Przez chwilę zapanowała cisza, po czym zza załomu tunelu dobiegł ich cichy szept i… światło innej latarki. Czy ktoś ich tu wyprzedził? Kim jest tajemniczy nieznajomy? A może to tylko ich wyobraźnia płata figle? Troje przyjaciół stało w mroku, gotowi na wszystko, co mogło się wydarzyć…