Miasto Nadir 2039 roku nie przypominało typowej metropolii sprzed lat. Po ulicach sunęły autonomiczne pojazdy, a drony krążyły nad dachami, pilnując porządku. Jednak pod nowoczesną powierzchnią kryły się rzeczy, o których młodzi mieszkańcy nawet nie śnili. Lena, trzynastoletnia miłośniczka fizyki, od kiedy tylko sięgała pamięcią, ciągle zadawała pytania. Tej wiosny, razem z przyjaciółmi – Tomkiem, specem od informatyki, i Sarą, pasjonatką robotyki – postanowili zbadać stary tunel, który według miejskich legend prowadził pod ziemię. W sobotni wieczór, uzbrojeni w latarki i skanery elektromagnetyczne, zeszli po skrzypiących metalowych schodach do ciemnego korytarza. Ściany oblepiały warstwy kurzu i stare przewody, a w oddali słychać było regularne buczenie. Na końcu korytarza natrafili na stalowe drzwi z wyświetlaczem dotykowym. – Spróbuj swoich sztuczek, Tomek – szepnęła Lena. Tomek wyjął własnoręcznie zbudowane urządzenie do łamania kodów i po kilku minutach panel rozbłysnął zielenią. Drzwi rozsunęły się bezszelestnie, ukazując ogromną halę pełną sprzętu, którego żadne z nich wcześniej nie widziało. W centrum, pod kopułą z przygaszonym światłem, stała szklana kapsuła. – To musi być jakieś stare laboratorium... Ale wszystko wygląda, jakby ktoś przed chwilą tutaj był – mruknęła Sara, podnosząc z podłogi kroplę jeszcze ciepłej wody. Nagle kapsuła zaczęła pulsować słabym światłem. Na monitorze po prawej pojawiły się niezrozumiałe sekwencje liczb, a z głośnika rozległ się cichy, syntetyczny głos: – Protokół Andromeda uruchomiony. Gotowość systemu: 94%. Lena poczuła, jak po jej plecach przebiega dreszcz – w kapsule powoli coś się poruszyło, rzucając cień na matową szybę. Trójka przyjaciół wstrzymała oddech, gdy kapsuła trzaskiem się otworzyła...