Ola lubiła chodzić na spacery po zaczarowanym lesie, który rósł tuż za jej domem. Pewnego ranka, gdy słońce świeciło bardzo jasno, zauważyła na ścieżce dziwne, błyszczące ślady. Były to małe, srebrne kropeczki, które układały się w długą linię, prowadzącą między drzewami. Ola zaciekawiona ruszyła za śladami. Po drodze spotkała swojego najlepszego przyjaciela – wesołego króliczka o imieniu Tuptuś. – Chodź, Tuptusiu, zobaczymy, dokąd prowadzą te ślady! – zawołała Ola. Króliczek od razu się zgodził i razem przebiegli pod wielką paprocią, przeskoczyli przez mały strumyk i zatrzymali się pod starym dębem. Tam znaleźli coś niezwykłego – ukrytą w mchach, starym korzeniu skrzynię, na której świeciło się złote serduszko. Ola nachyliła się i delikatnie dotknęła skrzyni. W tej samej chwili usłyszeli cichy, melodyjny głos, który powiedział: – Aby odkryć sekret, rozwiążcie zagadkę… Ola spojrzała zdziwiona na Tuptusia, a skrzynia zaczęła się delikatnie poruszać...