Pewnego ranka Zosia obudziła się bardzo podekscytowana. W parku za jej domem miała spotkać się z ukochanym pieskiem Fafikiem. Gdy dotarli na miejsce, zauważyli coś naprawdę dziwnego: nad ich ulubioną łąką unosiły się kolorowe chmurki! Jedna była cała żółta, inna malinowa, a jeszcze jedna miała kolor niebieski jak ocean. — Fafik, czy ty to widzisz? — szepnęła Zosia, tuląc pieska mocniej. Fafik tylko merdał ogonem jeszcze szybciej niż zwykle. Zosia wyciągnęła rękę i dotknęła żółtej chmurki. Nagle poczuła, jak w jej brzuchu pojawia się mnóstwo ciepłych bąbelków i ogarnia ją wielka radość. Przy niebieskiej chmurce zrobiła się trochę smutna i zachciało jej się przytulić do Fafika. — Każda chmurka to inna emocja! — odkryła Zosia, a w jej oczach zaiskrzyła ciekawość. Nagle zauważyła nową, migoczącą chmurkę, która zmieniała kolory i była większa niż wszystkie. Zosia jeszcze nigdy nie widziała takiej dziwnej chmury! Serce zaczęło jej bić szybciej. — Ciekawe, co się stanie, gdy jej dotknę? — szepnęła do Fafika i powoli zbliżyła się do tajemniczej chmurki...