Srebrny Brzeg budził się powoli, jakby ktoś ostrożnie podkręcał pokrętło głośności. Najpierw morze — długim, niskim szumem. Potem mewy — skrzekiem nad nabrzeżem. Na końcu tramwaj, który ruszył spod zajezdni, zostawiając na zimnym powietrzu cienką linię trzasku. Mika słyszała jeszcze coś, czego reszta ludzi zdawała się nie wyłapywać: cichy śpiew przewodów nad ulicą, przekomarzanie się transformatorów na rogu i rytm świetlówek w szkole. Gdy przechodziła pod latarnią uliczną, jej światło witało ją ledwo zauważalnym drgnięciem — jak ukłon. W ósmej klasie niewiele rzeczy dało się kontrolować. Prace domowe przychodziły falami, raz drobny przypływ, raz tsunami. Plotki rozlewały się szybciej niż wiatr znad morza. Ale prąd, on reagował na Miki głos. Gdy była zamyślona, lampy zdawały się milknąć. Gdy nie mogła zasnąć, uspokajała instalacje miejskie cichym podśpiewem i cały blok oddychał równo. — Znowu — szepnęła, gdy w sali fizyki świetlówka nad jej ławką pisnęła wysokim tonem. Głos szczypał ją w uszy. Pan Łuczak narysował na tablicy prosty obwód i odwrócił się w stronę klasy. — Prąd płynie od plusa do minusa — zaczął, a Mika powoli, prawie niesłyszalnie zanuciła. Nic wielkiego, trzy nuty, przesunięte cicho w dół. Świetlówka mrugnęła i umilkła. Kaja, siedząca ławkę dalej, uniosła brew. Po lekcjach Kaja zeskoczyła z ostatniego schodka jak zawsze, bez trzymanki, w zbyt ciężkich butach. — Ty to robisz — powiedziała, nie jako oskarżenie, bardziej jak stwierdzenie, które leży komuś na języku od tygodni. Mika wzruszyła ramionami. — Chciałabym. To tylko przypadek. — Pewnie. A ja tylko przypadkiem wczoraj narysowałam w zeszycie trzy strony kabli, które wyglądały jak… jak nuty. — Kaja uśmiechnęła się jednym kącikiem. Miała włosy w kolorze mokrej sosny, obcięte krzywo, jakby sama próbowała złapać w tej krzywiźnie jakiś rytm. — Widzimy się wieczorem? Latarnia ma świecić dłużej, bo przypływ i te sprawy. Latarnia w Srebrnym Brzegu stała na końcu betonowego języka, który wbijał się w wodę. Biała Igła — tak mówili starsi — w dzień była płaska, jak obrazek z pocztówki, a nocą jak jedyne oko potwora pilnujące, by nikt nie zgubił drogi. Tego wieczoru powietrze było zbyt lekkie jak na listopad. Wszystko brzmiało jak przed burzą, tylko niebo nad morzem było gładkie jak szkło. Mika wspięła się na dach swojego bloku, tak jak robiła to od lat — po rynnie, potem przez metalowe schodki, które trzymały się tylko na pół słowa. Na górze było zimno i pachniało sadzą. Morze rozciągało się jak ciemna płyta winylowa, a latarnia co kilka sekund rysowała po niebie cienki promień. Z kieszeni bluzy Mika wyjęła stary walkman, nie po to, żeby go włączyć. Lubiła ciężar plastiku i metalu, kliknięcie przycisku, który nic już nie robił. Kaja twierdziła, że to jej talizman. Może. W mieście zapalały się światła. Najpierw wyszczerbione okna starego kina, potem neon piekarni, który od tygodnia próbowało się naprawić. Mika położyła dłoń na gorącym kominie. Pod palcami czuła chropowatość farby i drobne drgania. Podskórny puls. Prąd. Wtedy latarnia zmieniła rytm. Zamiast ciągłego, leniwego obrotu, promień zadrżał, przyspieszył, jakby na moment zgubił krok. Mika wzięła oddech i przymknęła oczy. Do uszu dobiegł ją ryk syreny statku, ale pod nim, głębiej, coś zaczęło układać się w sekwencję. Miganie uliczek. Kliknięcia klatek schodowych. Zgrzyt wind. Miasto przestawiło się na inny takt. Telefon zawibrował w kieszeni jeansów. Wyświetlacz mignął nieznanym numerem, bez imienia. Jedno słowo: Przyjdź. Mika przełknęła ślinę. Dotknęła kciukiem szkła. W ciemności litery wyglądały jak wycięte ostrzem z czerni. Podniebienie miała suche jak piach. Kiedy uniosła głowę, promień latarni nagle przesunął się w stronę lądu. Nie, nie tylko przesunął. Zatrzymał się na dachach, jakby szukał. A potem trafił w nią. Na skórze poczuła ciepło, choć była daleko. Przez sekundę wszystko stało się ostre jak zbyt głośna nuta. Niebo drgnęło, morze wstrzymało oddech. Z wnętrza miasta popłynął w jej stronę długi ton — nie ludzki, nie zwierzęcy. Ton rzeczy. — Mika! — Kaja wspięła się na dach głośniej niż zwykle. Jej policzki były czerwone od biegu. — Widzisz to? — Słyszę — odpowiedziała Mika bez uśmiechu. — Co to jest? — Nie wiem. — Odgłos zbliżał się, ale nie przez powietrze. Przez sieć. Jak fala w rurach. — Ktoś do mnie pisze. Chyba… — urwała. W kieszeni znów drgnął telefon. Druga wiadomość: Nie jesteś sama. Kaja podeszła bliżej, stanęła obok, ramię przy ramieniu. Z dolnych ulic dochodziły ich echo kroków i śmiechy. Nikt nie patrzył w górę. — Jak długo to… masz? — zapytała Kaja po chwili milczenia. Mika wzruszyła ramionami, choć wiedziała dokładnie. Pierwszy raz zdarzyło się to, kiedy miała dziewięć lat i zgubiła się na przystani. Tamten dzień pachniał rybą i farbą. Usiadła wtedy pod wysokim słupem z kablami i płakała tak cicho, że nikt jej nie słyszał. Ale słupy słyszały. Odpowiedziały jej śpiewem tak spokojnym, że odnalazła drogę sama. Od tamtej pory prąd śmiał się z nią, szeptał, marudził, czasem krzyczał. Zawsze był. — Wystarczy, że się dostroję — wyszeptała. — I zrozumiem, czego chce. Kaja spojrzała na nią z powagą, której rzadko używała. — A jeśli to coś nie chce być zrozumiane? Z portu dobiegł pojedynczy trzask, jak strzał z batuty. Wszystkie lampy przy nabrzeżu zapaliły się jednocześnie, jedna po drugiej, jak klawisze fortepianu grane szybką gamą. Mika poczuła, jak włoski na przedramionach stają jej dęba. Wysunęła rękę przed siebie, nieświadomie, jakby chciała dotknąć światła. W promieniu latarni wirowały drobinki pary, jak pyłki złota w wodzie. — Nie rób tego — Kaja chwyciła ją za mankiet. — Przecież ty… — zawahała się. — Nie wiem, co zrobisz. — Ja też nie — przyznała Mika. — Ale to mnie wzywa. Słyszysz? Miasto gra. Przez chwilę obie stały nieruchomo, jak dwie nuty zawieszone nad pięciolinią. Arkusze chmur nad horyzontem rozstąpiły się, pokazując bladą obwódkę księżyca. Z oddali dobiegał dźwięk tramwaju, a pod ich stopami ziała noc. Telefon zawibrował po raz trzeci. Mika poczuła, jak w klatce piersiowej robi się ciasno. Otworzyła wiadomość. Nie było słów. Był wykres. Sine fala, która zaczynała się nisko i nagle wzbijała w górę, gwałtowna jak zawał. Pod spodem liczby. 50 Hz. 60. 70. 100. — O Boże — szepnęła Kaja. — Rośnie. Miasto odpowiedziało. Najpierw cichym westchnieniem wind. Potem sykiem, jak gdyby ktoś odkręcał pełny czajnik. Z każdej strony Srebrnego Brzegu przetoczył się cichy pomruk, niewidoczny, ale ciężki, jak nadchodzący pociąg. Latarnia znów zmieniła rytm. Promień skoczył jak serce, które zaczyna biec. — Jeśli tego nie wyhamuję… — Mika nie dokończyła. Nie wiedziała, skąd to słowo. Wyhamować. Ono przyszło razem z dźwiękiem. Kaja puściła jej rękaw. — Nie rób nic głupiego. Albo rób szybko. Mika zamknęła oczy. Miała wrażenie, że stoi na wielkim instrumencie, który czeka na dotyk. Wdech. Wydech. W głowie ustawiła tonację. C, potem H, potem niżej. Odprężyła palce. I wtedy za ich plecami coś cicho zawarczało. Z ciemnego wyłomu przy klapie na dach wynurzył się chłopak w kurtce z logo miejskiej energetyki. Nie wyglądał na pracownika. Za młody. W oczach miał odbicie latarni, jasne i płynne, jakby światło mogło się tam zakotwiczyć. — Spóźniłaś się — powiedział bez przywitania. Z kieszeni wystawał mu kabel, cienki jak sznurówka. — Zaraz pójdzie fala. — Jaka fala? — Kaja odsunęła się pół kroku. Chłopak nie odwrócił wzroku od Miki. — Taka, która nie wybiera. Albo ją niesiesz, albo ona poniesie ciebie. Powietrze zgęstniało. Włosy Kaji uniosły się od elektryczności. Mika poczuła ciepło rozlewające się po dłoni. Cień latarni falował na ich twarzach, coraz szybciej, coraz krócej. Z daleka przybiegł kolejny trzask, a przewody nad ulicą zawyły jednym, długim tonem. Mika miała wrażenie, że stoi na krawędzi czegoś, czego nie da się cofnąć. Wypuściła powietrze i uniosła dłoń wyżej. W tym samym momencie niebo pękło na pół cichym błyskiem, a od strony portu nadciągnął jasny, spieniony grzbiet — nie wody, nie wiatru. Czystego prądu.