Deszcz malował kropki na szybie, a wiatr bębnił w parapet: tup, tup, tup. W pokoju Neli było ciepło i jasno. Na biurku stała lampka Lusia, która lubiła świecić miękko i opowiadać światłem różne opowieści. Obok leżała Kredka Rysia, zawsze ostra, zawsze gotowa do rysowania odważnych linii. Nad łóżkiem tykał Zegar Pan Tyk, który liczył sekundy tak grzecznie, jakby mówił: tik-tak, proszę bardzo, tik-tak. Komoda pod oknem miała trzy szuflady. Pierwsza znała wszystkie skarpetki. Druga miała w sobie chusteczki, gumki do włosów i błyszczący spinkowy skarb. Trzecia była najniżej, trochę ciężka i cicha. Nela rzadko do niej zaglądała. Tego wieczoru Nela siedziała po turecku na dywanie i rysowała domek z czerwonym dachem. Lusia rozjaśniała świat papieru, a Rysia sunęła po kartce tak szybko, że wyglądała jak mały wóz strażacki. Pan Tyk patrzył z góry i mruczał w swoim rytmie. Nagle, gdzieś od podłogi, doleciał szept. Bardzo delikatny, jakby ktoś przesuwał piórko po dywanie. — Szuuu... halo? — wyraźnie z dołu. Nela uniosła głowę. — Słyszałaś, Lusia? — spytała szeptem. — Ja tylko świecę — odpowiedziała lampka, migając uprzejmie. — To nie moje szu. — Tik-tak, to nie ja — dodał Pan Tyk. — Ja mówię tylko po tikowemu. — Eee, to może ja? — Rysia potarła się o papier i zawstydziła swoją czerwienią. — Ale ja raczej skrzypię. Szept znów się odezwał. Tym razem miękko, ale wyraźnie: — Tutaj... tutaj, przy uchwycie... niżej... o, właśnie tu. Nela pochyliła się nad komodą i dotknęła chłodnego, okrągłego uchwytu Trzeciej Szuflady. — Kto mówi? — spytała, a jej oczy zrobiły się duże i ciekawskie. — Ja. Trzecia Szuflada — westchnęło coś zza drewna. — Troszeczkę się zacięłam. I mam sprawę ważną jak słońce. — Ojej! — Lusia aż zamigotała jaśniej. — Trzecia, ja ciebie pierwszy raz słyszę! — Bo do tej pory nie było trzeba — odpowiedziała Szuflada i zabrzmiała całkiem przyjaźnie. — Nelu, otworzysz mnie? Tylko najpierw... zasady. — Jakie zasady? — Nela uklękła przy komodzie, czując pod kolanami miękki dywan. — Zapukaj trzy razy. Ale w rytmie Pana Tyka. To mnie rozbudza i smaruje zawiasy — powiedziała Szuflada z lekkim chichotem. Pan Tyk wyprostował wskazówki z dumą. — Uwaga, podaję rytm: tik... tak... tik... tak... — Zapukaj wtedy, kiedy mówię „tik” — dodał. Nela uśmiechnęła się i położyła palec na drewnie. Czekała. Tik — puk. Tak — cisza. Tik — puk. Tak — cisza. Tik — puk. Trzy puknięcia, równiutkie jak groszki na sukience Neli. W środku coś cichutko zaszurało. Uchwyt zrobił się cieplejszy, a z dołu komody poleciał cieplutki zapach drewna i kredek. — Ach... to miło — mruknęła Trzecia Szuflada. — Jeszcze proszę magiczne słowo. — Proszę — powiedziała Nela najgrzeczniej, jak potrafiła. Było słychać cichutkie „klik”, jakby ktoś zdjął maleńką kłódeczkę. Nela pociągnęła delikatnie za uchwyt, ale szuflada poruszyła się tylko na włos. — Ojej, jestem uparta — przyznała Szuflada. — Potrzebuję światełka Lusi i odważnej kreski Rysi. — Proszę bardzo! — Lusia pochyliła swój klosz i puściła na front szuflady ciepły promień. — I ja! — zawołała Rysia. — Co mam narysować? — Kółeczko — powiedziała Szuflada. — Małe kółeczko, tu, przy samym brzegu. Tylko dotknij, nie rysuj mocno. Nela wzięła Rysię i musnęła drewniany brzeg. Powstał czerwony punkcik, tak malutki, że prawie go nie było widać. — Dziękuję — wyszeptała Szuflada. — Teraz poproszę o oddech Pana Tyka. — Oddech? — zdziwił się Zegar. — Hm. Spróbuję. Pan Tyk nabrał powietrza. Tik-tak na chwilę ucichło, a potem posłał w dół mięciutkie: pffff, jak dmuchnięcie na piórko. Trzecia Szuflada drgnęła. Spomiędzy deseczek mrugnęło maleńkie, błękitne światełko, jak oczko świecącej biedronki. — Widzieliście? — szepnęła Nela, szeroko otwartymi oczami patrząc na migot. — Widziałam! — Lusia się zachwyciła i z radości mrugnęła dwa razy. — Ja też! — zapiszczała Rysia. — Ojej, jakie piękne. — To znak — powiedziała Szuflada cicho. — Znak, że w środku czeka coś ważnego i miłego, ale potrzebuje pomocnej dłoni. Tylko nie wolno się spieszyć. Powoli, powoli... Nela usiadła bliżej. Położyła dłoń na uchwycie i oddychała tak samo wolno, jak Pan Tyk tykał. Deszcz za oknem przycichł, jakby i on chciał posłuchać. Lusia zrobiła w pokoju przytulny półmrok, a cienie zatańczyły na ścianie w paseczkach. — Gotowa? — spytała Szuflada. — Gotowa — powiedziała Nela, choć czuła w brzuchu lekkie łaskotanie z ekscytacji. — Raz... dwa... — policzył Pan Tyk, dumny jak dyrygent. — Trzy! — zaśpiewała Lusia swoim światłem. Nela pociągnęła jeszcze raz. Tym razem front Trzeciej Szuflady odsunął się o centymetr, potem o dwa. Z wnętrza popłynął cichy szelest, jak przewracane kartki wielkiej księgi. Błękitne światełko zamigotało mocniej i ułożyło się w maleńki okrągły kształt... Coś w środku poruszyło się, zadzwięczało jak srebrny dzwoneczek, po czym, bardzo powoli, zaczęło wychylać się ku Neli.