Maja miała siedemnaście lat i kolekcjonowała aparaty, które inni dawno uznali za złom. W sobotni poranek krążyła po hali targowej w Gdyni, szukając czegoś z duszą. Kiedy sprzedawca wysunął z kartonu Prakticę z porysowaną lotką migawki, serce jej przyspieszyło. W skórzanym futerale znalazła kopertę, a w środku negatyw i wąski, zgięty pasek papieru. Na pasku widniało jedno zdanie: Trzy trójkąty szepczą tam, gdzie światło styka się z wodą. Po lekcjach weszła do szkolnej ciemni i w czerwonym świetle wywołała negatyw. Na zdjęciu stała latarnia w Oksywiu, a nad nią rysunek trzech trójkątów, prawie niewidoczny. W dolnym rogu ktoś dopisał ołówkiem godzinę, datę i numer, który wyglądał jak częstotliwość. Maja zadzwoniła do Olka, jedynej osoby, która umiała czytać miasto jak mapę. Przyszedł po dziesięciu minutach, jeszcze w słuchawkach, niosąc mały skaner fal i termos. – Ktoś cię prowadzi – powiedział, patrząc na zdjęcie z dziwną czułością, jak na rozkład jazdy. – Ta liczba to sygnał radiowy, lokalny, pewnie odbija się między bulwarami i portem. Maja przypomniała sobie opowieści babci o Szmerowni, dawnym korytarzu nasłuchowym pod nabrzeżem. Miejsce było od lat zamknięte, ale ocechowane plotkami, które nigdy nie rdzewiały. Ustalili, że pojadą po zmroku, zanim portowe reflektory przygasną i zrobi się ciszej. Wiatr wpychał mokrą mgłę na kamienie, gdy mijali puste ławki i poskrzypujące molo. Przy latarni ustawili aparat na statywie, a Olek włączył skaner na podaną częstotliwość. Najpierw brzmiało to jak deszcz, potem jak oddech, wreszcie jak melodia kołysanki. – Babcia to śpiewała – wyszeptała Maja i dotknęła poręczy, chłodnej jak rybia łuska. Światło latarni przecięło ciemność i na murze wydobyło wyryte trzy trójkąty, połączone nitką. Nitka okazała się cienkim drutem, który znikał w szczelinie między cegłami wieńczącymi zejście. Zsunęli płytę, ciężką jak mokry piasek, i weszli do wąskiego, pochylonego korytarza. Ktoś zostawił świeże strzałki kredą, a zapach smarów zdradzał niedawny ruch mechanizmów. – Nie będziemy pierwsi – mruknął Olek, ściszając skaner, który zaczął wypluwać równy puls. Puls pasował do kroków, jakby korytarz miał własne serce i cierpliwie je wystukiwał. Na końcu korytarza czekała stalowa brama z trzema szczelinami ułożonymi w trójkąt. Maja przypięła do klucza pierścień z futerału i wcisnęła wypustki w chłodne żłobienia. Coś drgnęło pod posadzką, powietrze zadrżało, a melodia w słuchawce zawiesiła ostatni dźwięk. Za ich plecami w ciemności błysnął czyjś telefon, zgasł, i rozległ się szept: Maja?