Maja miała czternaście lat i pierwszy raz dyżurowała w szkolnym magazynku. Nazywano go Rzeczy Znalezione, choć brzmiało to trochę jak tytuł horroru. Korytarz w piwnicy pachniał kurzem, a neon mrugał jak zmęczone oko kameleona. Na półkach piętrzyły się zguby: skarpety bez pary, bidony, gry, stare kalkulatory. Maja miała klucz do kłódki i listę, którą ciągnęła jak węża. Liczyła na ciszę, bo po nowej szkole pragnęła spokoju bardziej niż batonika. Gdy zamknęła drzwi, usłyszała cichy szept, jakby ktoś ćwiczył liczenie oddechów. – Hej, uważaj na sprężynę – chrypnął budzik z pękniętą szybką i przekrzywioną wskazówką. – Czy ktoś widział moją piórnikową rodzinę? – zaszlochało samotne pióro wieczne. Nawet rolki zabębniły o karton, jakby chciały przybić piątkę podeszwy. Lampka biurkowa mrugnęła brązowym okiem, a gumka czknęła sennie jak kot. Maja aż usiadła na krześle, bo wiedziała, że nie śni. – Słyszę was – powiedziała cicho – ale mówcie kolejno, bo się pogubimy. Kalkulator zapiszczał wynik, który wyglądał jak kod, a radio prychnęło zakłóceniami. – Szafa numer siedem – szepnęła miarka – tam leży klucz, który się nie przyznaje. – Do czego? – spytała Maja, czując, jak ciekawość ściąga ją jak magnes. – Po kolei, proszę – poprosiła, wyjmując notes, jakby uczyła klasę do kontroli. Pióro nakreśliło samo jedną linię, prostą jak nitka na mapie. Odpowiedziała szkatułka z wytartym herbem, zaklęta w własną ciszę od lat. – Do miejsca, które kradnie wspomnienia – wyszeptała – i nie oddaje całkiem tego, co zabierze. Kompas na półce zadrżał i wskazał róg sali, gdzie stała szafa siedem. W świetle neonu połyskiwał zamek, a w kieszeni Mai zabrzęczał znaleziony mosiężny kluczyk. – Stop! – krzyknęła temperówka – gdy zegar stanie na trzynastej trzynaście, wszystko się obudzi. Napisy wewnątrz wieczka migotały, gdy poruszyła palcem, jak odbicie przyczajonej latarki. Na zewnątrz burza trzepnęła deszczem o okna, a korytarz zrobił się węższy. Szkolny zegar nad drzwiami jęknął, wskazówki zgrzytnęły i zatrzymały się dokładnie na 13:13. W tym samym momencie w szafie numer siedem coś uderzyło, jakby pięścią. Kluczyk w jej palcach rozgrzał się, a z drugiej strony drzwi wyszeptano jej imię. Korytarz wciągnął powietrze, a wszystkie przedmioty na półkach nagle zamilkły naraz.